Tatry-Serdeczna kolęda

[Józef Bieniecki]

Tatry - Serdeczna kolęda

Kiedy znowu w górach będę,
Śpiewał będę tę kolędę:

Jezusieńku, Jezusieńku,
Iskiereczko Mała,
Tobie cześć, należy chwała,
Bozia Ciebie dała.

Po wiersyczkach wiater śpiewa,
Spływa ku dolinom.
Zamieszkajże przecież u nas,
Być polską Dzieciną.

Władzy Ci nikt nie odbierze,
Życie uszanuje.
Jeszcze Ciebie oscypkami.
Chojnie obdaruje.

Po halach se będziesz chadzał,
Śpiewoł z Juhasami.
Na Gronikach z nimi siadał,
Zachwycał górami.

A gdy Ci się oczka przymkną,
Jagniątka Cie mała,
Cieplutkimi kudełkami,
Opatulą całe.

Powiem Ci ja, tu gościna,
Po prawdzie, serdeczna.
Każda ludzka zaś dziecina,
Kochana, bezpieczna.

Chociaż biednie, radę damy,
W Tacie Twoim pokładamy.
I Matuchnie Świętej,
Szczęściem uśmiechniętej.
Nadzieję, nadzieję.

Józef Bieniecki

1048) Muzy

Szczęście muz. Cześć i chwała,
Że przez wieki się nie dała.
Wiater targał, stosem płonął,
Pomysłami chorych zionął.
One trwały, niezjednane,
Gdyż w talentach rozkochane.

Czas postarzał i poszarzał,
Zakrętami się nie zrażał.
Choć w historii było wiele.
Wypełniały misje w dziele.

Lot zniżały, zawsze w górze,
Wierne sztuce i kulturze.
Precz miernotom - nie służyły,
Na talentach pomnożyły.

Na nic by się wszystko zdało.
I z pamięci by wyklęto,
Gdyby w dziele twórczej myśli,
Te talenty pominięto.

Dziś z obłudą prawda w sporze,
W propagandzie błędnej sztuki.
Zakochała się w potworze,
Na krawędzi banialuki.
Kręci wokół. Chociaż hoża,
W laurach siadła, loty zniża.
j.b.