W drodze do miejsca urodzenia i w miejscu urodzenia II

[M_Patriota]

Biało pierzaste obłoki płyną po niebie,
Między nimi słońce bez skazy.
Wiaterek chyli trawę ku glebie,
A przed oczyma urokliwe krajobrazy.

Marzenia odpłynęły w senną dal
I już nie dręczę tęsknotą siebie.
Nie mówię, że jest mi żal,
Bowiem jestem na Podlasiu - u siebie.

Wpadam w zachwyt, jak w odrętwienie -
Osłupiały cichą zielenią piękna puszczy
I wchodzę, jakoby w odmienione natchnienie,
Bowie tutaj każdy ptak o śpiew się troszczy.

Las, co dusza moja go uwielbia,
Stoi od wieków w urodzie niczym nieskalany.
On siebie w pędach złotem wyrzeźbia
Wiosną, w zimie szron na nim błyszczy się szklany.

Niezmierzone kilometry, niezliczone hektary
Puszcza zielenią, jak tlen się rozpościera -
Jak ptaka okiem sięga, wszędzie bór stary,
Tym bardziej aż tam, gdzie oko człowieka nie dociera.

A kiedy z puszczy wynurzyć się czas przyjdzie,
Gdzie słoneczne promienie Sokołda połyka -
Tu czas zawsze taki sam będzie,
Bo nic tutaj nie umknie i nie znika.

Osada Straży w słońcu dachy się srebrzą,
Na słupach i dachach bociany klekoczą!...
Ludzie tutaj na roli nie żebrzą,
Albowiem nigdy w zgorszenie się nie stoczą.

Życia wysiłek na twarzach pomarszczonych widać -
Rezultatem w dobytek życia na podwórzach i w obejściach -
Świadczy o tym, że było trzeba z siebie dać:
Pot, trud, brud, chłód od wschodu do zachodu w większości dniach.

Chłopi nie próżnują - stale w ruchu,
Jak słońce przed Kopernikiem.
To nie prawda, że: "chłop śpi, a mu rośnie", druhu,
Mówiący to, Ty nie byłeś nawet rolniczym powiernikiem.

Dalej i dalej... , gdzie zimą był wygwizdów,
Dzisiaj na horyzoncie łany zbóż się srebrzą i złocą.
Na polu nie ma jeszcze żniwnych pojazdów,
A kiedy ruszą - snopowiązałek skrzydła w słońcu się wyzłocą.

Zanim to się stanie, wiatr faluje zbożem
I cienie obłoczne gna po nim...
Podniebne ptaki rysują cień obrożem*
W jednym miejscu zostawim, w drugim dogonim.

Lasy, łąki, pola, wzgórki, pagórki,
Lecz tylko na horyzoncie jest piękna chłopska dola.
Ja chłoporobotnik z krwi i kości mówię Wam do powtórki,
Albowiem widok jest uroczy, a robota mozoła.

Lecz tam, gdzie my - tam nasze miejsce
I czas, który Stwórca Boży nam wyznaczył.
Ach, jakżeż rad jestem rodzicom i Polsce,
Że los żyć mi tutaj wyznaczyć raczył.

Czym bliżej i bliżej... do miejsca urodzenia,
Tym ogromniej w duszy wspomnieniami gra.
I jak przywitać się jest wzruszająco,
to po stokroć w oku łzawiąco, powiedzieć: do widzenia,
A tym mocniej tysiąckrotnie, kiedy przypomni się,
że czas życie spłynął, jak po zimie z roztopów kra.

A kiedy przyjdzie się umierać
I przyjdzie się zostawić tę Ziemię.
Z pewnością dusza nie będzie się poniewierać,
Kiedy na tej Ziemi pozostanie moje imię.

Poecie stąd to jest tak ważne,
Jak żyjącemu honor i sumienie.
Nie ważne, jakie po sobie zostawi dobytki pokaźne,
Ważne jakie na ziemi i w Niebiosach po nim
będzie się nosić wspomnienie.

Tak, jak Kolumb umierając był przekonany,
Że odkrył Indie, a nie Amerykę.
Tak ja jestem przekonanym za mój czas dokonany,
Że zechce się innym sięgać w moją metrykę.

Czym dłużej i dłużej... - ...tym bliżej i bliżej
W drodze do miejsca urodzenia
Mustang mój wiezie mnie raz wyżej, raz niżej,
Jak Wysoczyzna krajobrazu rzeźb po lodowcowych jest z ułożenia.

Tak i tym bardziej jestem skłonnym do duchowego uniesienia,
Albowiem okoliczne wioski otoczone na przemian:
I znowuż raz to zbożem, i pełno dokoła zalesienia,
A w innym dalszym miejscu niby wszystko bez zmian.

Jadąc ze swoją połowicą, dodaję mustangowi gazu
I gnam, iż dogania mnie drogowy "TIR"!
Wzburza to moje przyrodą natchnienie od razu,
Lecz kosztem utraty krajobrazu, nie dogoni mnie "Mir"*.

A kiedy w herbie "żubrem i z mieczem rycerzem" Sokółka wita nas,
"TIR" już za horyzontem daleko, tym czas ręka z gazu
I od razu serce i dusza z dzieciństwa przeszłością gra, a u mnie serce nie głaz,
A jak młodziaka gołębia, co już chce być lotny na widoku przed siebie obrazu.

I jak tu oszukać, czy zgubić miniony czas;
Myśli, wspomnienia i przejechać
Bez żadnych w sercu z tęsknoty uraz,
Kiedy na chodniku do ludzi mas chce się pomachać.

Jak dalej będę takim głodnym zatrzymać czas
Lub jeszcze gorzej, cofnąć chwile minione,
To mogę ugrzęznąć w drodze, lecz tylko raz
I umrzeć na niej, jak cielę zranione.

Ożyły wspomnienia z dzieciństwa
Na styku Natury i cywilizacji -
I nawet ta rzecz i chwila, która stała się martwa,
Dzisiaj ożywa i ducha unosi do mobilizacji.

Bo żyć tak się chce, jak nie umierać,
Myśli jest sto, a droga tylko jedna.
Czas, a w nim żadna chwila nie może się poniewierać,
Kiedy życia każda jest godna.

Nad polami bezchmurnie po niebiosa,
Pod nimi skowronki zawisłe na niebie.
Po wzniesieniu, gdzie wiedzie mnie i Ciebie szosa
Do miejsca urodzenia w duchowej potrzebie.

Las zielony zdrowy, piękny, wybujały,
Urzekający oko i o wdechu oziębłym.
A wszystko to nie jak sen rozwiały,
Lecz na jawie, jak czar obłędny.

Wioska uśpiona, oby nie wymarła,
Skąd z dzieciństwa w świat się wyszło.
Witaj domie, lecz nie ta chwila, która umarła
Wspomnień, co życia tyle przeszło.

A kiedy oczy moje matulę ujrzały
I Jej trudy z życia na twarzy -
To tak, jakobym z Niebios gromy zagrzmiały
O każdą ze wspomnień chwilę, która czasu powrotu marzy.

Dom ze smutkiem cichy stoi,
https://plus.google.com/photos/103276734392610294633/albums/5485158496007309761/5568016041404317394?banner=pwa&pid=5568016041404317394&oid=103276734392610294633
A tylko letni wiatr zza węgła lekko gwiżdże.
Nawet szalunek ścian smutności nie ukoi,
Skoro tylko w olszynach drozd drożdże.

Nawet przy płotowe mimozy wesołości do duszy nie wnoszą,
A jeszcze wzmogły czas przeszły potęgę smutności dodając.
I teraz, jak duszy larum żale mnie ponoszą,
Że czas miniony za nic życie mając.

Objaśnienie: obrożem* - fruwając w koło.

"Mir"* - [ mir ] - w języku rosyjskim - świat lub pokój,
ale autor wiersza miał na myśli "TIR-a" ze Wschodu.