Zgłoś

I znów początek wbija się w koniec Szyna na szynie wciąż rozcina łąki  Przez słońca włócznię co szyby rozbija Maszynowej pary rozkwitają pąki    Pęknięcia na szkle wtargnęły do mózgu  Delikatna biel rozkłada mój umysł  Każda myśl jak niteczka wosku Tworzą wspólnie włókienniczy strumyk   Wolność na moment wypełniła me usta Czaszka pęka na cztery świata strony Co raz ze światłem zawalczy brzózka  Jej tarczą trzaski liściastej korony   Biorę powrotny kurs ku smutnej stałości  Choć serce tonąć głębiej by chciało  W ogień krzyżowy słodkiej samotności  Znów cudze tchnienie mnie przytargało   Materiał nieboskłonu otaczał mnie jak drogocenną perłę 

@Whisper of loves rain   Ten list jest jak testament kogoś, kto widział za dużo, za wcześnie. "Siła nie polega na tym, by nie płakać" - jedna z najbardziej dojrzałych myśli, jakie można wynieść z wojny. Wzruszający i mądry tekst.

@Sylwester_Lasota Dziękuję pięknie!   No jestem... Tak jakby ;)   Pozdrawiam przedwiosennie :) 

@lena2_   Czytam to i sama czuję ten ciepły wiatr. Masz dar malowania wiosny słowami. A że erotyk - reszta niech będzie tylko domysłem.:) 

i jestem !