Śniły mi się marzenia

[Marek M]

Śniły mi się marzenia w kolorze zieleni
przetykane czerwienią i złotem i różem,
a niebieskie obłoki płynęły, hen, w górze.
Popatrz! W dole się słońce w potokach wód mieni.

Kropla deszczu wszelaka, słońca skwar promienny,
kiedy chwile radosne miały być wiecznością
i nawet dzień ponury jawił się radością,
a młodość miała wydać swój owoc brzemienny.

Te młode, lekkie lata, to durne, to chmurne -
wszystko było przed nami, czas nie miał wartości,
zdążymy jeszcze - wieczna choroba młodości,
popioły przemijania wypełniły urnę.

Srebrzysto-złote listki przelatują mamiąc –
powodzenie, zaszczyty, względy, wyróżnienia,
samochody, podróże, pęd gdzieś bez wytchnienia
rozpływają się w nicość w oddali znikając.

Śniły mi się marzenia: wyblakły kolory,
blichtr staniał i świecidła zszarzały. Ostały
się jedynie uczucia, które nie przebrzmiały,
a to już jest majątek i piękny i spory.
1985

[Anna_Para]

Marku, długość wersów - trzeba wyrównać, nie ma to-tamto!

Warto, bo wiersz refleksyjny, wartościowy. Warsztat wymaga przepracowania.

Pozdrawiam,

Para:)

[Marek M]

Witaj Anno,
Mimo najlepszych chęci nie znalazłem nierówności wersów.
Trzynastozgłoskowiec w pełnej rozciągłości dawno juz napisany,
a wtedy bardzo dbałem, by formalne wymogi były spełnione.
Może czegoś nie widzę, nie liczę?
Dzięki za głos

[Anna_Para]

Marku, widzisz, o tym mówię w moim wątku na forum. Ok, wskażę miejsca, gdzie MASZ nierówno, bo MASZ, tylko mi nie ufasz. Przybyłeś na forum, nie sprawdziłeś, komu ufać, kto pisze równo, kto nierówno... ok, ale ostatni raz:)))) bo Cię polubiłam;))))

Śniły mi się marzenia// w kolorze zieleni 7+6
przetykane czerwienią// i złotem i różem.
a niebieskie obłoki// płynęły, hen, w górze.
Popatrz, w dole się słońce //w czystych wodach mieni.

kropla deszczu czy słońca// każdy skwar promienny,
chwile radosne wkrótce// stały się wiecznością
i nawet dzień ponury// jawił się radością,
a młodość miała wydać //swój owoc brzemienny.

Te młode, lekkie lata,// to durne, to chmurne -
wszystko było przed nami,// czas nie miał wartości,
zdążymy jeszcze - wieczna// choroba młodości,
popioły przemijania //wypełniły urnę.

Srebrzysto-złote listki //przelatują mamiąc –
sukces, zaszczyty, brawa, // premie, wyróżnienia,
samochody, podróże, //pęd gdzieś bez wytchnienia
rozpływają się w nicość //w oddali znikając.

Śniły mi się marzenia: //wyblakły kolory,
blichtr staniał i świecidła //zszarzały. Ostały
tylko stałe uczucia, // jeszcze nie przebrzmiały,
a to już jest majątek // i piękny i spory.


jeszcze Ci pokażę "miarkę" do rytmu Twego trzynastozgłoskowca, i teraz sprawdź, czy jest ok. Jeśli nie spostrzeżesz różnicy - nie mamy ... trudno.

-------//------ 7+6

-------//------ 7+6

itd, itp...

każda kreseczka na wykresie - to jedna sylaba. Jasne, miałeś ich po 13 w wersie, ale nie znaczy, że było "równo". Pewnie dlatego odniosłam wrażenie, że nierówna jest długość wersów!

A swoją drogą - spójrz, jak ciężko się "pracuje" w tradycyjnej formie XIX wiecznych eposów? Może pora zrezygnować z panatadeuszowej maniery i pisać coś "dla żywych"?

Cieplutko pozdrawiam

Para:)

Ps. Rymy - nadal nie "zdobią" wiersza... Niestety.

[Marek M]

Dzięki, Anno.
Wewnętrzny rytm nie został utrzymany przeze mnie, chociaż w tej wersji poprawionej gubi się wg mnie melodyka wiersza, nie jest taki "gładki". Czy zgodzisz sie ze mną?

Zmieniłem rytm, chociaż trochę inaczej niż w sugestii.

Tak, może pora byłaby zmienić formę, ale nie bardzo potrafię. Owszem, wiersz biały. Piszę je. Nie muszą być rymy, ale brak, całkowity brak czegoś, co różni poezję od prozy, od rozważań właściwie, gdzie jeszcze treść jest często zaszywana w dalekich metaforach jest mi szalenie obca, nie czuję tego. Pewnie już mam zbyt wiele lat, by tego nauczyć się.
Tu leży pies pogrzebany, tylko czy warto go odkopywać? Czy już nie jest zbyt późno?
Próbowałem, ale sam tego nie mogłem zaakceptować.

Zawsze pisałem dla siebie. Od kilku lat zacząłem pokazywac moje wiersze różnym ludziom, również na tymże forum. To jest trudna nauka, bo często wymaga nawet wyrzucenia swego dziecka. Nie jest to łatwe, a przerabiane juz stworzone dziecię może byc jeszcze bardziej kalekie.
Pozdrawiam i dziekuje za podpowiedzi.
Czytam je z największą uwagą i zazdroszczę tym, ktorzy otrzymują wiele komentarzy.

[Anna_Para]

Marku:

Nigdy nie jest za późno, żeby zmierzyć się z materią, choć przyznaję, nie jest to łatwe. Trzeba czytać dużo współczesnej poezji, i wcale nie trzeba "na siłę" pisać białych wierszy. Tylko nie można już pisać archaicznych "liroepickich" klamotów...

Szukaj oryginalniejszej metafory, atrakcyjniejszych rymów. Nie chcę Cię urazić, ale - "naśladować" Mickiewicza - nie umiemy... A i on sam, w dojrzałym etapie twórczości odszedł od "kawoławowych" form, które miały w połowie XIX w. "trafiać pod strzechy". Poezja wówczas miała do spełnienia zupełnie inną rolę. Miała zadania tyrtejskie, misję patriotycznego "mistycyzmu"... A, rozgadałam się.

Dziś trzeba pisać inaczej. I zawsze jest czas na naukę.

Pozdrawiam,

Para:)

Ps.

Zmiany, które naniosłeś, znacznie poprawiają płynność tekstu. Haczy jeszcze ten wers:

a to już majątek jest i piękny i spory. - musi być, jak zaproponowałam;(((

Ale i pierwszy wers drugiej strofy - leciutko kuleje.
Nie upieram się jednak, bo... nie o to chodzi. ;)

[Marek M]

Anno,
Przy poprawie przeoczyłem ostatni wers. Teraz jest dobrze.

Najmniejsza kropla deszczu // słońca skwar promienny
jest OK 7+6

Dzięki

[Anna_Para]

Marku, nie jest. Jeszcze coś Ci pokażę. To jest rozkład akcentów w wersach. Utrzymujesz prawie konsekwentnie taki:

Śniły mi się marzenia w kolorze zieleni Ss Ss sSs//sSs sSs
przetykane czerwienią i złotem i różem, Ss Ss sSs//sSs sSs
a niebieskie obłoki płynęły, hen, w górze. Ss Ss sSs//sSs sSs
Popatrz! W dole się słońce w czystych wodach mieni. Ss Ss sSs//Ss sSss !!!

Najmniejsza kropla deszczu, słońca skwar promienny, sSs Ss Ss// SsS sSs !!!
.....

itd,

Małe s to sylaba nieakcentowana, duże S - akcentowana.

Ale to pikuś, jak wolisz. Przecież to nie mnie powinno zależeć, żeby było "równo".

Pozdrawiam cieplutko,

Para:)

[Marek M]

Anno,
Masz rację, ale ja tego nie czuję. Ilość sylab tak, rytm wewnętrzny tak, ale już akcenty nie za bardzo.
Czytałem raz, drugi... i jestem w tym samym miejscu.

Akcent wyrazowy, akcent zdaniowy, a tu jestem bezradny.
Wbrew pozorom, nawet niewielki zmiany, niby błahe, powdują, że zmienia się wydźwięk, wymowa wiersza.
To nie tak, że nie chcę się zastosować do dobrych rad.
Nie chcę rezygnować z tej może niezbyt udanej mojej przygody wierszowania,
ale ma to sens, jeśli będzie się podobało, będzie udane, choć z małą ilościa błędów formalnych, jeśli będzie jakiś oddźwięk.
Czytam poezję na forum, czytam poezję znanych współczesnych i tych dawniejszych.
Nie wszystko mi się podoba, nawet tych z samego szczytu, ale nie musi.
Tutaj widzę, na tym forum, że moje pisanie jest inne.
Dziękuję Anno za fatygę i cierpliwość do mnie.
Serdecznie pozdrawiam
Marek

[Ela_Ale]

Bardzo cenię sobie Twoje, Marku, podejście do sprawy. Świecisz niczym latarnia morska na wzburzonym, pofalowanym morzu emocji. Jakże niepotrzebnie złych i chorobotwórczych.

Poza tym: wcale nie jest prawdą, że Twoje wiersze odstają od innych tutaj. Wiele jest rymowanych, a pięknych. Ten powyżej WCALE nie jest do skreślenia. Anna to surowy, ale szalenie przyjazny i chętny do pomocy krytyk i warto od niej ściągać. Sama to robię i czasem coś mi wyjdzie nienajgorszego. Pozdrawiam serdecznie i tak trzymaj. Elka.

[Marek M]

Witaj Elko!
Dzięki za podparcie moralne. Potrzebne mi jest, ale nie ze względu na wiersze. Są inne przyczyny. Wiersze to dzisiaj moja forma ucieczki, wyjście na jeszcze mi dostępne przestrzenie.
Moim celem pisania ich było umieszczenie pewnej myśli, refleksji na otaczający świat. Mogę się mylić, ale nie chcę, by trzeba było zatrudniać tłumaczy do ich zrozumienia. "A co poeta chciał przez to powiedzieć".
KIedyś miałem satysfakcję, bo mój zbiorek przeczytalo kilkoro dorosłych ludzi (bez mojej wiedzy), którzy niczego nie czytają. Przeczytali wszystkie!!! Potem jeden z nich powiedział, że to są wiersze o nich. Był to problem kłótni w rodzinie, wybaczania, przepraszania itd. Takich wierszy mam kilkanaście. Napisane prosto, nie prostacko, kawonaławicznie. Postawiony problem i pointa.
Oczywiście kłótnie można przedstawic jako kataklizm, tsunami nawet itd. Pytam się jednak, czy napewno o to chodzi?
Rozpisałem się. Potrzebuje pogadać.
Dla wyjaśnienia sytuacji zamieszczę jako kolejne dwa wiersze "Zegar tyka" i "Nadzieja".
MAm nadezieję, że znajdą się pomocne głosy, które pomogą mi doszlifować niedoskonałości.
Przecież nikt nie chce pisać, by się nie podobało, by widać było te chropowatości, jakieś błędy, nierówności. Nie wszystko jednak sami widzimy.
Dzięki Wam, mili forumowicze.
Marek
Jestem to tyłu. Co znaczy peel?

[Marek M]

Anno, help!

W których wersach jeszcze uczynić poprawki?

[Jacek_Suchowicz]

jak na początek to nawet lepiej jak dobrze
Anno za dużo wymagasz - on tego nie czuje. W miarę pisania Marek dojdzie do tego sam.
Niech na razie ugruntuje warsztat rytmiczno-rymiczny.
Jeszcze niejedno swoje "dziecię" wyrzucisz tworząc nowe.

Pozdrawiam Jacek