Nowe niebo

[Anna_Para]

A co to ma wspólnego z moim wierszem? Ten głos nie jest merytorycznym komentarzem mojego wiersza.

Żegnam ozięble.

Para:)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wielka szkoda. Żałuję, bo byłby naprawdę świetny. A tak - psuje go ten jeden językowy dziwoląg, sprzeczny całkowicie z naturą polskiej mowy i z rymem Twego wiersza. :-(

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Aniu, ale najlepsze i najbardziej kunsztowne są rymy dokładne niegramatyczne, jak np. ze mną - podziemną. Naprawdę szkoda, że tego nie słyszysz. Żałuję Twojego wiersza.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Inwersja w wierszu nie jest błędem, ale środkiem artystycznym, o ile jest użyta świadomie dla wygładzenia rymu, rytmu lub dla podkreślenia odpowiedniego słowa czy całej treści. "Krety podziemne" czy "harówka podziemna" - to taka sama inwersja, nie ma żadnej różnicy, tyle, że dużo naturalniej brzmi zdanie: "Krety, strudzone harówką podziemną" niż: "Krety, strudzone harówką, podziemne" - kto tak mówi?! I po co? Bo w treści wiersza nie ma uzasadnienia dla tak udziwnionego zdania, więc jest to ewidentny błąd w sztuce.
Aniu, nawołujesz do tego, żeby krytykować wiersze, które nam się nie podobają; Twój wiersz mi się podoba, nawet bardzo, ale to jedno błędne zdanie psuje go w sposób paskudny, i nie tylko ja to odczuwam. Dlaczego nie pozwolisz tego sobie powiedzieć i upierasz się twardo przy swoim, wbrew zdroworozsądkowym argumentom kilku osób?
Więcej nic o tym nie napiszę, ale naprawdę wielka szkoda tak zepsutego, ładnego wiersza.

[Anna_Para]

Oxy:

Skoro "zepsuty" - to nieładny. Nie podoba Ci się, i już.
Dzięki, że wracasz do komentarzy.

Cieplutko,

Para:)

[Oxyvia]

Podoba mi się. Inaczej bym nie komentowała. A przynajmniej bym nie wracała. :-)
Nie podoba mi się jeden jedyny wers. I już. :-)

[szarobury]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Powiedz mi te dwa słowa,
ja wiem, rozumiem twe lęki
po tylu szybkich i mrocznych zachodach
słońc co zdawały się wschodzić tak pięknie.

Powiedz mi proszę, kochanie,
zanim jesienią liście z drzew opadną.
Kiedy już długa noc zimy nastanie
ja nadal w sobie będę niósł to światło.

I też się boję , moja ukochana,
że raptem wicher zerwie się wśród nocy,
pod próg podejdzie nam rzeka wezbrana,
i w każdej chwili los nagle zaskoczy.

Lecz czerpię z ciebie wiarę i tę jasność,
chociaż miłości tyle umierało,
nam siebie w życiu nie może zabraknąć.
Choć ciągle będzie mi ciebie za mało.

[Anna_Para]

jednego tańca brakło w tej miłości,
słowo, co wpadło w uszko innej pani,
przelało czarę czarnej niepewności,
zawsze wiedziałeś kiedy i czym zranić.

noc mnie zabija, dzień cuci na chwilę,
nie utuczy wszakże, co było kradzione.
jednego tańca mi brakło, mój miły.
i znowu spadam, zapadam się. tonę.

Dzięki, Szarobury. Pięknie mnie inspirujesz:)

Anna

[szarobury]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oj :)

Pięknie się inspirujesz :)