lubię doświadczać pod prąd

[teresa943]

roje mrówek gonią codzienność
za rogiem namiastka zieleni
a bezpańskość żałośnie skomli
o litość pod prąd

wszechogarniający trend drąży miasto
od wewnątrz
jesteśmy głodni sensacji przez chwilę
potem trawimy sytość znudzenia
w betonowych klatkach

a mnie szkoda odurzenia zakochanych
i słowiczych kląskań w poszumie nadziei
przy księżycu na skwerku

dziś drzewa zamierają stojąc
chociaż korzenie wrosły w grunt
miłość nie znajduje ujścia
ku nowym pędom
idę na przekór

choć w połamanych tęsknotach dogasa żar
wciąż słyszę gorące wołanie natury

najwyraźniej odstaję od normy

[Anna_Para]

Tym razem dłuższa forma, pięknie spointowana...

Z tej samej grupy, kłaniam się i integruję, pozdrawiam, Krysiu. Szczególnie podoba mi się perspektywa w przestrzeni wiersza: od mrówek (choć przecie chodzi także o ludzkie mrowisko) - do nieba z księżycem. Pięknie chronisz w sobie sentymentalną sympatię dla natury.

Z podobasiem, cieplutko,

Para:)

[Grażyna_Kudła]

Krysiu - tytuł i wiersz - świetne.
Mam małą sugestię: po drugiej dałabym dodatkowy enter, tak dla formy jedynie. Dla zaznaczenia, jak peelka "odstaje od normy" ?
:)))
Pozdrawiam serdecznie, Grażyna.
:)

[Baba_Izba]

Z dużą przyjemnością przeczytałam, ot, prawda o ludziach
i ich tęsknotach w betonowych ograniczeniach miasta.
Powoli zapominamy o tym, że jest to sztuczne środowisko,
stworzeni jesteśmy dla natury, a natura dla ludzi.
Uczucia też z czasem stają się takie przyziemne, plastikowe!
Ładny wiersz, serdecznie pozdrawiam
- baba

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję Aniu za podobasia :))

Z sentymentem pozdrawiam -
Krysia

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pomyślę, choć nie wydaje mi się to konieczne.
Dziękuję Grażynko :)

Cieplutkie pozdrówki -
Krysia

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam Izo :) dawno Cię nie było, więc tym bardziej cieszę się.
Piękny komentarz.
Dziękuję serdecznie i pozdrawiam -
Krysia