Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

woda odbicie nieboskłonu
szary ptaszek zanurzył nóżkę
swoją by sprawdzić piórka dziobek
zanurzył odskakując opodal kroki
człowiek pielgrzym

z miłości deszcz nad głowami
wejrzenie ciche i ciebie rani

buty już dawno
wszystko przechodzone od dołu
góra lekko zmiennością smagana
zastanawia się nad drogą szosą
mijany wzniesieniami

tyle słońc za nami i przed
jak w poezji liście poruszane
im trudniejsza głębia słowa
tym niechętniej przyswajalna
zegar cieniem przesuwany
ile przed a ile już za nami

zniszczone były
jak gruzy po starej budowli
w której ciężkie drzwi odsłaniają
promyk światła może letniej nadziei
trudów ufności

jeszcze raz ocal nas całych
z duszą i z biednym ciałem

stworzenie to
ty sam nieważne jaki byś był
jesteś tchnieniem napełnionym
choć nie widzisz to czujesz jak
przemieszcza się

tyle słońc za nami i przed
jak w poezji liście poruszane
im trudniejsza głębia słowa
tym niechętniej przyswajalna
zegar cieniem przesuwany
ile przed a ile już za nami

przyleciał znów
może chciał coś sprawdzić
upewnić się czy czegoś nie pominął
to tylko jedno szare uleciało
tyle słońc za nami i przed

ile przed a ile już za nami

Opublikowano

Ładne rozpoczęcie z tym "fruwającym"... tak mnie zastanowiło dokąd on jest w stanie dofrunąć - jak dla mnie dyskretny symbol przestworzy, wszechświata, użyłaś Judyto.. No i później też ładnie.
Nie wiem, to piosenka miała być? Ja bym ten "ref." wykasował bo przynajmniej u mnie wprowadził lekkie zamieszanie bo tego tekstu nie czyta się raczej jako tekstu piosenki.
Pozdrawiam Judyto :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




(: dziękuję za zajrzenie do mnie. To właśnie jest tekst pod piosenkę napisany,
tylko jeszcze nie wiem jak będzie z weryfikacją wersów pod linię melodyczną.
Pod piosenkę to jest mój drugi tekst, więc nie mam wprawy.Może masz rację
z tym (ref.)- zaznaczeniem. Fajnie, że tekst zastanawia- taki miał być- refleksyjny,
nie każdy się zastanawią z tym " dokąd"

dziękuję bardzo J.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




bo to meritum tego wiersza, dziękuję Grażynko za przybycie
ciekawie jak ta teoria brzmi...(podpuszczam Cię:), ale z pewnością
każdy tam sobie coś myśli o niej. Rozwinął się do piosenki, bo
ten wiersz " poezji głębina" króciutki wcześniejszy...
J. (:serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pisze się  zombi - Google.com przepraszam, ale musiałem, ponieważ ząbi kojarzyć się może z zębami ;))) wiersz na plus    pozdr.     **********************************  
    • miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton. jest dziś jak otwarty brzuch, rozpruty nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują. zaułek oddycha parą z kanałów, neonami, które szarpią oko padaczka świata, jak nerw, którego nie da się już uspokoić. każdy zaułek jest zgrzytaniem zębów o szkło. w zaułku, gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią, a mur pamięta więcej potu niż modlitw. stoimy blisko, za blisko aż coś trzeszczy między nami. brakuje miejsca na oddech. jej płaszcz to skóra, którą zdzieram zębami jak z padliny, pod spodem musi być wyjście albo przepaść. nasze ciała płoną w zaułku jak trupy jakby miasto oblało nas benzyną i rzuciło niedopałek neonu. moje dłonie nie pytają, wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół. moje ciało w twoim jako jedyny miękki punkt w którym jeszcze nie ma betonu. wiedzą tylko, gdzie boli najbardziej. między nami zwarcie jak kabel bez izolacji, skurcz, który wykręca palce na biodrach. usta nie mówią. usta to rozszarpana rana, zszywana na brudno w bramie, zardzewiałym drutem i jej śliną, bez znieczulenia, na żywca. miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy, czy jeszcze drgniemy. jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale, które miasto przeoczyło przy dezynfekcji. oddech wpada w oddech, jakby miasto dławiło się własnym tętnem, próbowało nas wypluć i nie mogło. cegły wrzynają się w łopatki, miasto chce nas żywcem wmurować w siebie. czuję, jak pęka tynk pod twoim ciężarem, ściana nie chce być świadkiem. czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych, co zdążyli nas przeżyć. my jeszcze nie my jeszcze w sobie. to nie jest czułość. to odruch przetrwania. to panika ciała, że za chwilę znów będzie samo, że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego, że miasto nie zdążyło zgasić światła, że świt zabierze wszystko, co teraz drży. dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta, gdzie miłość nie ma imienia, ma tylko puls temperaturę i ślady, które miasto zliże jak krew, zanim przełkniesz własny strach. ale ciało zapamięta.                  
    • Ma - wiadomo, da i wam.    
    • A kres jaj, serka.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...