Do żony

[Adam Orzechowski]

Tyle lat minęło w niepewnym zadurzeniu,
tysiące obelg zakpiło w szyderczym imieniu.
I trwało tak przez wieki, nim śmierć nie spadła,
a z agonem coraz gorzej - rutyna nas zjadła.

W wiecznym spokoju, gdzie wszystko jednakie,
gniotą się w myślach marzenia wszelakie,
gdy czas płynął z czerwieni strumieniem,
ty spałaś, ja spałem - z wielkim burzeniem.

Inny sad teraz, jabłko zieleniejąc dojrzewa,
a wąż słońcolubny twarz swą wygrzewa.
Tak samo i my - na krańcach długiej liny,
spoglądamy sobie w oczy spod czapki z wikliny.

Wczoraj żywsze się zdawały obumarłe źrenice,
gdy nad strumień biegłaś boso przez pszenicę.
Jakiś płomień miał jeszcze na wargach instrument,
życie twoje przy mnie dźwięczał monument.

A dziś żono moja, oczy masz zamglone,
jednak to moje serce jest bardziej nienaglone.
Wszystko co żwawe, powinno dawno ustać,
a spokój w zimnym ciele na wieki się rozrastać.



*PPT

[Libra Send]

Często za pierwszym razem umykają nam intencje autora, dopiero przy powtórnych czytaniach wyławiamy to co najistotniejsze.
Wrócę więc na pewno do tego wiersza :-)

[Adam Orzechowski]

Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam. :)