bez tytułu

[martin_homme]

Białe prześcieradło, jak to piękne
Zawsze ubrane w ideały, nie-namiętne

Nie wlewaj tyle nocy w sobie
Utoniesz w ciemności, szczęśliwa

Rozmawiajmy jak wcześniej
W ciszy zaklętej, słów pułapka


Twoje oczy jakby pytały, niewspółmiernie
Po jaką cholerę
Tak wcześnie otwierasz oczy, ślepy
Czyżbym nie wiedział
Miało być piękniej


12.VI.2011

[Judyt]

przeczytałam, nie zachwyciił mnie ten wiersz,
jest suchy(może taki miał być). Czytam go
nawet w dwójnaki sposób:

nie- namiętnie
szczęśliwa
słów pułapka
niewspółmiernie
ślepy

Cała treść, którą wyczytuję. Podm. lir. ma do siebie
żal i pytania- jest jasny w odbiorze, ale jakby ta treść
jest taka "twarda" nic nowego nie wnosi. Zwrot "utoniesz
w ciemności" nie napawa nadzieją, chociaż pewnie chodziło
o wspólną noc. Myślę, że trzeba by nad nim jeszcze popracować,
jakoś go odświeżyć,
J.

[martin_homme]

Zastanawiam się dlaczego jest taki suchy, i czego mu brakuje.Może rzeczywiście nie ma w nim polotu, ale niestety, naiwnie wydał mi się dobry.Bardziej chodziło mi o wyrażenie pewnego dysonansu w kwestii moralności a natury.
Białe prześcieradła nocą piękne
to nie zawsze tak
że noc skrywa więcej...

dzięki wielkie
pozdrawiam
martin

[Judyt]

Nie ma sprawy- człowiek na błędach się uczy
trochę popracować nad nim,czasem twór musi swoje odleżeć

J.