o poranku - (telefoniczna rozmowa / ona - on)

[dytko]

on: prawda mym przesłaniem choć
to poranki nie takowoż napawające
kłamstwa można upchnąć pod mgiełką chłodu

ona: pod zamgloną powieką trzepocze rzęsa ciepła

on: strefa w głowie a o poranku
więc może zalążek aktualności
przybrnie ku świadomości
mgiełka na pewno jest pod powieką
nieprzespanej nocy w parze z księżycem

ona: już się ulotnić nieco zdążyła
paruje oddech, sitkiem łapie ciepło
makaron przypaliłam przez to

on: pomsta do sitka, makaron uczczony
ulotniłaś swe smugi, ale zarodki pozostały
rozmnożą się bakterie, zarażą poranek
potem ciebie stłamszą, nocy nie doczekasz
a następne miejsca uchylą rześkość
już spowiły jasności okienne, bakterie przeklęte

ona: rześkość swą przywołam o stopień zaawansowaną
bakterii łyk w szklance z makaronem, sitko jest rakotwórcze
ocalonam a wszystko bo dzwonisz o poranku

on: awansować znaczy rozszerzać swe horyzonty
oddaliłaś wątpliwości przetrwasz katastrofalność pragnień
ni sekundy ni mrugnięcia okiem nie zaprzeczy

ona: pewnościom twym oddam się błogo
pościel zgaszę, podkołdrowy ogień, sparzyłam stopy
ręce zmarszczyły się i wtopiły w gęsią skórkę

on: i vice versa - mrugam oczętami i rześkości twej się oddaje
śniadaniowe jabłka za oknem porwij zdmuchnij zapach
by chaosu na śniadaniowej tacy nie tworzyć
zaklinacz kości - gimnastyka rozruszaj zastygłą noc
oddalając zmęczenie ku kolejnej nocnej porze

ona: początki zazwyczaj wymuszają ewolucje osobowości
fizyczność po umyciu zębów zatrudnię
później już tylko w dół pociągnę dłonie - teraz nie mogę
gdybym rzekła: wstałam ze śpiewem (skrzekiem) na ustach

on: toż to zbrodnia iść w dół po moście twego ciała
doświadczenie które ku górze się pnie po lianach ewolucji człowieczej
to rozdarcie nasze, paranoi ojciec
śpiew skowronków, potem ty, usta płynne
zamoczone poranną wodą toaletową

ona: tak zazwyczaj bywa - początki znajdujemy
pobieramy zalety przy dłuższym kontakcie zaczynamy wady
jednym słowem uszy więdną nie pytaj, lecz powiadaj krócej

on: skalkulujmy pozytywy i negatywy porannej pobudki
negatyw wywołany z kliszy nocnego nieżycia
a pozytyw na polce obok wierzby płaczącej stoi
niczym triumfatorski wyczyn siedmiu dni

ona: pozytywy? nie widzę
negatywy oczy mi przesłaniają
przez to sitko cholerne

on: pozytywy przyniosę na tacy jak śniadanie wykwintne
negatywy zetrę niczym łzę zaschniętą na drobny pieprz

ona: to pieprz wszystko spieprzył
a truchlejące słowa ulatniały się dla ciebie

on: mam nadzieje ze nie zgniotły wątłej kobiecości?

ona: przez te drzewa, jabłka, prośby twoje
kończę tą rozmowę
zamykam okno i o poranku kładę
kłodę do kołyski w oczekiwaniu na płodną noc

[hipokrytka]

Brzmi jak scenariusz filmowy spóźnionych kochanków :)
Pozdrawiam