Naucz się swojego sufitu i Ty

[Cynthia Blonskij]

sufit ściana blada ciemnotą i pustką nagle
zgrzyt
pękła już

czwarta ściana (na zegarze wybiła)
tworząc prostokąt
zlepiając się w cztery staję się skrzepem
zatrzaśnięty ścianami moloch jak sterta gruzu bez
roślin zamieszkałych zakątek
cztery kąty nuży marazm chęcią
ciasny
przestrzenny po załamaniu nerwowym i
widzisz
bezduszną przestrzeń zawierającą ergo
bez
barwy nie czujesz
w pustostan trwasz
nie ma życia
za oknem
życie,
jednak nie takie jakie
chciałabym
odpocząć
Wzrokiem tyle o was
wiem że
napór jest zły bo
siła nacisku
nacisk siłą
cieszysz się i
wybuchasz
jak zawsze tylko bez
łez
chciałbyś trwać
nieprzerwanie
rozczarowujesz się tym że
zostajesz w


to już nie klatka więzienie
schronienie puste i nie chroni
więzi jak więzienie
sufit
i te ściany

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jej, czemu taki zapis? Wiersz dobry nie musi być długi.
Pozdrawiam.

[Marcin Abel]

Ja też myślę, że wiersz miałby więcej wyrazu gdybyś zostawiła tylko najmocniejsze Twoim zdaniem słowa.
Zdecydowanie docierasz do mnie z całym obrazem sytuacji i uczucia, ale osobiście preferuję jeśli wiersze o takiej tematyce są niczym cios - nagłe i bardzo mocne.
Chociaż z drugiej strony opisujesz uczucie w bardzo złożony i dokładny sposób, z różnych stron, obawiam się jednak, że poświęcając dłuższy czas na czytanie trochę się oswajamy z bólem i nie dociera do nas aż tak mocno jak podejrzewam, że chciałabyś.
Wiersz podoba mi się, jest taki namacalny i autentyczny.