Złoty list

[Józef Bieniecki]

Złoty list

Na liściu złotym piszę list,
W jesienny piękny czas.
Na każdym liściu ślę od dziś,
Które wypełnia las.

Stary listonosz świata, wiatr.
Na pieśniach swoich nut.
Listy miłosne pośle w świat.
Boski jesieni cud.

W bajki akwarel wpisze deszcz.
Wrześniowy ranka chłód.
Z tęczy uśmiechem przemknie jeż.
Strumieniem zwinnych wód.

Anielskim włosem spłynie czar.
Poprzez jesienną noc.
I ukołysze ze wszech miar,
We łzach porannych ros.

W konarach wzdychnie stary dąb,
Że nie mógł życia dać.
W korze zmurszałej, czasu ząb,
Z jesieni życia brać.

Młodzik wiatr przemknie świtem znów.
Poszepta w liściach drzew.
Przerwie marzenia nocnych snów,
Rozdmucha ptasi śpiew.

Józef Bieniecki

[Hauru]

Chyba pierwszy raz w życiu napiszę poniższe zdanie, a mianowicie:
Za bardzo rytmiczne. Czyta się jakby jechał pociąg: tudum, tudum, tudum.
Zwrotki zdają się nie mieć z sobą nic wspólnego poza tematyką. Nic nie łączy je poza rytmem a ten nie jest nawet w stanie przejść między jedną zwrotką a drugą czyniąc pomiędzy nimi wyraźne przerwy.
Choć technicznie wiersz jest bez zarzutów to duchowo jest pusty. Frazy użyte są banalne i choć da się zrozumieć banał tego stylu wierszopisarstwa to i tak razi to w oczy. Dla osoby która czyta aktywnie poezje może się zdawać że ten wiersz momentami jest sklejką zwrotów użytych z innych wierszy. "Stary listonosz świata" jak "Szalony listonosz ze świata [..]" [J.K.], zaś ile to tęcz uśmiechów się naczytało to nie wspomnę.

Jest ładnie, ale bez szału, trochę jak Chylińska co sprzedała się różowi.