stopklatka

[Rafal Bielan Wierzbicki]

Niech zapłoną widoki, które drążą oczy,
Otrą się o ścianę, chwiejną i pochyłą.
Trawa przylegnie do ziemi pod stopami,
statyw z balkonu wskaże południe.

Przywołaj gładkie powietrze, zwietrzałe
myśli do nawilżenia. Mogę uciec w zarośla klisz
i pozbyć się ujęć, kadrów, które nigdy
nie ujrzały światła dziennego.

Pod ochroną nocy wyślę je za odległość,
w stronę galaktyki niewidzialnej z okna, w której
nie ma wody, szkieł, powiększalnika.
Nie ma perspektywy i światłocieni.

Spojówka zatrzyma rozpędzoną przestrzeń.
W obiektywie rozproszę skupiony, spięty
świat.

[eleanor abernathy]

Przekombinowany jak dla mnie. Pozdrawiam

[Oxyvia]

W moim odbiorze to wiersz o pamięci, o subiektywnym zapamiętywaniu momentów przez jednego człowieka, o mgnieniach w naszych umysłach, ale też być może o całej naszej pamięci, składającej się z takich właśnie iluzji "niefotograficznych".
Podoba mi się, jak zazwyczaj. :-)