w oknie otworzonym w czas

[Ran_Gis]

dzieciaki zgrzane goniące gromadami
wniebogłosy wołają
zbite szklanki zbite szklanki !
wyłazić zaklepani...

na ławkach stare uciszone kobiety
nieruchomo patrzą
jak dozorca po grzbietach wali
kolorowe mięsiste dywany

nadszedł ostatni Mohikanin
domokrążca przez mieszkańców
popularnie tak nazwany

zdjął z pleców
postawił pod ścianą
machinę drewnianą z rowerowym kołem
o metal zadzwonił podniósł ptasią głowę

teraz czerwonymi palcami
na kamieniu ostrzy
nożyczki długie noże

od południa zbierało się
zbierało
murami ściemniało ściemniało

nagle jak nie błysnęło !
niebiańsko zagrzmiało
zachrobotało po chmurach
uderzyło skośnym deszczem

najszybciej w domy pomykają
stare uciszone kobiety
idzie wielka burzowa
trzeba okna zamykać

bo szybowce polecą...

[narwana]

cudowne tak sie czyta czyta i nagle jak nie blysnelo! jak nie zagrzmialo! jak zachrobotaloto! i wszystko sciemnialo...dobrze ze byly okna zamkniete bo uderzylo skosnym deszczem i szybowce by przez nie jeszcze wlecialy

[Ran_Gis]

- wstawiłbym w twoim ostatnim wierszu jakieś solidne drzwi.

z przeproszeniem R

[Ela_Ale]

Zrobiło się groźnie! I epicko. Realistyczny pędzel, sztalugi to machina drewniana. Fajne to jest. Pozdrowienia od uciszonej kobiety. E.

[Ran_Gis]

- po tym strzemiennym na trochę mnie przyśpiło, dlatego z poślizgiem dzięki za wpadnięcie.

pozdrawiam. Ran