Pocałunek w czarodziejskim ogrodzie

[Momo_33]

Zamknij oczy na chwilę,
mój miły Wędrowcze
I usiądź przy mnie, tuż obok,
pod tej lipy cieniem,
Weź za rękę i poczuj,
jak dobrze mi z Tobą,
Wsłuchaj się w bicie serca
i rozpal płomienie...
Twych oczu blask widzę,
lecz twarz masz zakrytą,
Do uszu dolatuje Twój szept
miedzią dźwięczący,
Mówisz coś po cichu,
lecz sensu nie chwycę,
A po chwili Twe usta
dotkną mych warg drżących...
I stopimy się w jedno –
czyś ten, o którym marzę?
Czyżbym na Ciebie czekała,
nie wiedząc nic o tym?
Lecz Ty już za chwilę
znów podążysz przed siebie
I znikniesz mi z oczu –
szybko – jak sen złoty...


Zanim zaczniecie moi kochani komentować, powiem, że jest to fragment wiekszej całości, mianowićie Bajki pisanej wierszem, pod wspólnym tytułem Czarodziejski ogród.

[Marek Paprocki]

...gościu siąć pod mym liściem a odpoczyń sobie...załóżmy że tym gościem będę ja ale...za chwilę znów podążę przed siebie.Pozdrawiam.

[teraa]

to po tym fragmencie, bajki nie chce mi sie juz czytać...

Tera

[TOla Drzewowa]

momo- dziękuję.

[Roman Bezet]

Czuje Pani/Pan formę, szkoda tylko, że ona taka martwa.
Gdyby trochę poszukać innych słów, porównań, metafor - to nawet ten sentyment jakoś by się przełknęło. W tym ujęciu - bardzo wtórne. Samo w sobie i jako fragment.

pzdr. bezet

[Momo_33]

dziękuję za te komentarze, choć jesli chodzi o wpis Tery, to niestety czuję że nie jest to ten typ odbiorcy, o jakiego mi chodzi. Mam wrazenie, że nie zrozumiała przenośni i zbyt dosłownie pojęla ten wiersz, podobnie zresztą jak jej "przedmówca" Pan Marek. Ale i tak fajnie, że ktoś chciał to skomentować