Zimno, ciemno,
czarne chmury nade mną.
Rozgoń je!
Wejrzyj głębiej, za rękę chwyć.
Przecież ja kocham żyć!
Tylko czasem mi zimno i ciemno.
Czarne chmury nade mną
i we mnie.
Zrób mi niebo błękitne,
zrób mi słońce złote!
Wejrzyj głębiej i pokaż mi,
że jest „potem”.
Ty pierwszy uwierzyłeś w pastelową opowieść
o słonecznych kwiatach.
Pozbierałam rozsypane płatki w potpourri
niosąc w dłoniach odżywczy pyłek.
Ja po Tobie, otworzyłam się
na dotyk rozpromienionych dłoni.
Zrozumiałam, ile kropek mają biedronki
w Twoich oczach. :)