"Rozmowa z belfrem"

[Jansie]

Witam Panią, ja chciałem zapytać

O me dzieci, jak sobie radzą?

I w kierunku dobrym czy idą?

I czy w życiu sobie poradzą?



Proszę Pana, One błądzą w chmurach

Ideały, wartości im w głowach

Ale życie da im po pupach

No bo w życiu stać trzeba na nogach



No tak, ja to wiem proszę Pani

Że to życie to bitwa, wręcz walka

I że w życiu trzeba łokciami

Bo to życie niestety nie bajka



No i właśnie... A Pana dzieci

Prawdy wciąż nadrzędnej szukają

I chcą prawdą Świat zawojować

Lecz Świata szczerością nie zbawią



No tak... Bo ja też tak chciałem

I wciąż karku się uczę naginać

Choć klapsów od życia dostałem

A wiedziałem co ludzie chcą słuchać



Poza tym jeszcze miłość im w głowach

Ta najczystrza, ta nieskończona

A Pan wie, że ten rodzaj miłości

Żyje tylko w księgach Platona



No tak... Ma Pani rację

Wyplenię z Nich chore idee

Bo ja kiedyś też chciałem tak właśnie...

A dziś wiem, że miłość jest w Niebie



No i właśnie... A propos Boga

Zbyt mocno, zbyt silnie szukają

A Boga próżno tu szukać

Bo stworzon by żyć nam się chciało.



I w tym też ma Pani rację

Dziękuję za wprostpowiedzenie

Przekaże mym dzieciom właśnie

Że prawdą Świata nie zmienię

[Bladi_Who]

Super. Strach iść na wywiadówkę. Ach, ta dzisiejsza młodzież.

[Agnieszka_Horodyska]

Jakie grzeczne te dzieci... A utwór prawdę mówi, choć świata ją pewnie nie zmieni. A może zmieni?
Pozdrawiam!