Dreszcze

[Henryk_Szulc]

Brne przez pustynie jawy i snu
Żar mego istnienia spala mnie tu
Biegne olśnienia ugasić pragnienie
I budze sie, to tylko złudzenie

Oaza spokoju rozmywa sie wnet
Myślą drąże dziure w głowie jak kret
Co zrobić z tym życiem, by żyć?
By sęs miało to, by tu być

I w piachu po pas stoje jak słup soli
Świadomość tej niedoli dotkliwie boli
Bo narodzic by sie zdalo raz jeszcze
Niech dotkną mnie zbawienne dreszcze

[Stary_Kredens]

No cóż męka istnienia , już nie raz kiedyś i nie raz jeszcze te dreszcze.
Pozdrawiam Kredens

[johanna]

taka uluzja zycia.
pozdrawiam J.