było kiedyś

[Ela_Ale]

dom stał przy końcu ulicy pod zakrzywioną latarnią
cegły na przemian czerwone
stukały dziuplami gołębi

wchodziłam po schodkach każdego poranka
przez ciasne drzwi
z kapciowym workiem na sznurku

trzy szare sukienki na zmianę
kilka par bawełnianych pończoszek
na gumkę
cztery wstążki wplecione w warkocze
fartuszek

a obok na ulicy stało wielkie czarne auto
po wierszykach piosenkach i kółkach graniastych
ostrym kamieniem
przerwałam błyszczącą elegancję
i uciekłam

[Ela_Ale]

wierszyk na 13 grudnia.

[Biała Lokomotywa]

Czarną Wołga - postrach dzieciaków, pamiętam bo sama się bałam:) Jeździli takimi dygnitarze i ubecy, może nawet i porywali. Pamiętam doskonale jak w sobotę 12 grudnia byłam z koleżanką na łyżwach, duży mróz i jechałyśmy tramwajem, a następnego dnia zamiast Teleranka tzw. łowicz, jak to mówiła mama, znaczy paski. Mnie stan wojenny najbardziej dotknął właśnie tym brakiem. Miałam wtedy 13 lat i sporo już rozumiałam. Nie odczułam go specjalnie, nikt ze znajomych nie został aresztowany, a podróż do innego miasta ze specjalną przepustką-zaświadczeniem miał posmak przygody. Tak było.
Nawet nie wiem czy rzuciłabym kamieniem w Czarną Wołgę, no chyba że z kimś:)
Trochę Elu przywołałaś wspomnień - fajnie:) Pozdrawiam:)

[Ela_Ale]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

13 grudnia byłam już bardziej świadoma niż, gdy rysowałam czarną karoserię. Wtedy uciekałam przed pałami sprzed regionu Mazowsze z Nowowiejskiej, potem był nalot na mieszkania w poszukiwaniu radiostacji i prasy. Minęło, a w pamięci coś tam tkwi tym straszniejsze, im człowiek był młodszy. Dzięki za wspólne wspominki i pozdrawiam. E.

[Dyziek_ka]

Mierziły mnie wtedy i mierżą kombatanckie wspominki, ale to i ta forma, w ciekawy prawdziwy sposób, przypomina (i powinna ) skąd przychodzimy do codzienności w wolności.
Pozdrawiam

[Ela_Ale]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Szczęśliwie, nie jestem kombatantką! Więc biorę komplement dla wspominka i ściskam. E.

[Oktawia Len]

ogółem nie podoba mi sie tematyka...