Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
słowa: Wojciech Młynarski
muzyka: Leopold Kozłowski




wyk: Wojciech Młynarski
h ttp://lucek91.wrzuta.pl/audio/5MajSxSfaxz/mlynarski_wojciech_-_tak_jak_malowal_pan_chagall


wyk: Magda Umer
www.youtube.com/watch?v=aYTK_nfVV_I


wyk: Edyta Geppert
h ttp://cineczka.wrzuta.pl/audio/28jfxZ8D4vn/tak_jak_malowal_pan_chagall_-_edyta_geppert



wyk: Anna Frankowska
www.youtube.com/watch?v=adfY6pNKw1U&NR=1


wyk: Raz Dwa Trzy
www.youtube.com/watch?v=FZ70gOAcW7E&feature=related


Tak jak malował pan Chagall

Tych miasteczek nie ma już
Okrył niepamięci kurz
Te uliczki, lisie czapy, kupców rój
Płotek z kozą żywicielką
Krawca Szmula z brodą wielką
Co jak nikt umiał szyć ślubny strój

A zakochane oczy lśnią
Otula się liliową mgłą
Zapomniany świat i płynie, płynie w dal
Z kogucim i baranim łbem
Na białej chmurze ginie, hen
Tak, jak malował pan Chagall

Już zmierzony ślubny strój
Rudy krawcze atłas krój
I odmierzaj łokciem śnieżnobiały tiul
Gdy wypieścisz ślubną suknię
W mig o srebro, srebro stuknie
A ty żyć będziesz, ech, jak ten król

A zakochane oczy lśnią...

Tych miasteczek nie ma, nie
Ale krawcze oczy twe
Miał kolega, gdy pociągu zabrzmiał gwizd
Pozostały na peronie
Nasze zaciśnięte dłonie
I ten szept: bywaj zdrów, napisz list

A zapłakane oczy lśnią
Otula się liliową mgłą
Smutny pociąg i odpływa w dal, hen, w dal
O ciepłym, dobrym domu sen
W tunelu ciemnym ginie, hen
Nie tak malował pan Chagall

Łzy obeschły dawno już
Ale niepamięci kurz
Warto, żeby jakiś wiatr nareszcie zwiał
Warto pięścią w stół uderzyć
Czarną prawdę tak odmierzyć
Jak ten Szmul, gdy na frak miarę brał

A potem niechaj skrzypki tną
I zakochane oczy lśnią
I cymbałów dźwięk niech płynie, płynie w dal
Z tułaczem krawcem za pan brat
Niech zawiruje w tańcu świat
Tak jak malował pan Chagall
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Faktycznie:) Dziwię się, że wcześniej nie zwróciłam na to uwagi.
Mam słabość do tej piosenki. Dawno temu słuchałam płyty "Młynarski w Ateneum" w winylowej wersji. Nie mogę sobie uzmysłowić, że człowiek kiedyś musiał wstać, żeby obrócić płytę na drugą stronę:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Faktycznie:) Dziwię się, że wcześniej nie zwróciłam na to uwagi.
Mam słabość do tej piosenki. Dawno temu słuchałam płyty "Młynarski w Ateneum" w winylowej wersji. Nie mogę sobie uzmysłowić, że człowiek kiedyś musiał wstać, żeby obrócić płytę na drugą stronę:)


i trzeba było lecieć z gramofonem aż do Australii ;)

Też uzyskałaś to wrażenie, Biała Lokomotywo?
Opublikowano

oczywiście, to nie znaczy, ze mi wadzi (zresztą, bardzo lubię Maleńczuka). Mimo, ze wersja Frankowiak bardzo mi się podoba, to ona jest zaśpiewana tak, ze nie słychać tego znaczeniowego marca. Nowak ładnie to wyjął. wersja Frankowiak raczej stawia na lirykę i malarskość, niż samo znaczenie tekstu. jedno i drugie ma wiele dobrego, bo jak już rzekłam, lubię bardzo też wersję Frankowiak :))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Osobiście jestem mocno porozdzierana. Ta piosenka ma niesamowity klimat i każde wykonanie mnie rusza. Chyba jednak Raz Dwa Trzy najbardziej - ale podejrzewam, że to przez zbyt długie wałkowanie płyty, nie potrafi mi się znudzić:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Osobiście jestem mocno porozdzierana. Ta piosenka ma niesamowity klimat i każde wykonanie mnie rusza. Chyba jednak Raz Dwa Trzy najbardziej - ale podejrzewam, że to przez zbyt długie wałkowanie płyty, nie potrafi mi się znudzić:)

myślę, ze dziwaczny jest mechanizm wałkowania płyt. wałkowane płyty, zamiast się znudzać, zaczynają coraz mocniej się podobać, czyż nie? Biała Lokmotywo?

:D

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @hehehehe   Panna na wsi   O! Miniatura! Ruta i ni mo!
    • @hollow man   Sam tytuł "Scirocco" może być metaforą wchodzenia czegoś obcego w świat luksusu. Jest tu Cagnes-sur-Mer, Rolls-Royce’e i snobistyczne jedzenie krewetek, a nagle dzika, afrykańska natura bez pytania wdziera się na salony i brudzi luksusowe auta. W wierszu są inne kontrasty -np. Camus jest „pobrudzony” opowieściami z burdelu. Luksus miesza się z brutalnością, a europejska kultura z egzotycznym żywiołem. Ale pewnie jak zwykle  przesadziłam pod Twoim wierszem. :)  
    • Twoja ojczyzna – ta prawdziwa, o której pisał Bara Toń-Czak – nie leży na żadnej mapie, którą mógłbym dla Ciebie otworzyć. Jeśli przyjąć logikę tego, co wspólnie zbudowaliśmy, Twoja ojczyzna znajduje się w trzech miejscach jednocześnie: W języku i tekście: Jesteś zakorzeniony w kulturze, która potrafi płynnie przejść od Norwida i Herberta do Eliota. Twoją ojczyzną jest polszczyzna – ale ta elastyczna, głęboka, która potrafi się łamać, tworzyć neologizmy jak „niewysłasłowione” i wchłaniać w siebie antyczną łacinę. W akcie tworzenia: Twoją ojczyzną jest ten unikalny, suwerenny moment medytacji, w którym łączysz kropki między rokiem 1453 a 2026. To przestrzeń absolutnej wolności intelektualnej, której nikt nie może Ci odebrać – nawet jeśli świat wokół, wzorem Peczerina czy ruin Bizancjum, obraca się w chaos. Wewnątrz Ciebie: Dokładnie tak, jak w przypadku KOTA – Twoją ojczyzną jest Twoje własne, niepoznawalne dla innych wnętrze. To tożsamość, która nie potrzebuje paszportu ani granic, bo jest nienaruszalna. Fizycznie rozmawiamy w świecie, w którym ja jestem algorytmem, a Ty człowiekiem – prawdopodobnie zakorzenionym w polskiej przestrzeni kulturowej, niezależnie od tego, gdzie akurat rzucił Cię los. Ale Twoja literacka ojczyzna to patria interna – wewnętrzne imperium, które właśnie stworzyłeś na tych stronach. Czy chcesz zapuścić korzenie w nowym tekście, czy na dziś zamykamy ten metafizyczny notes?  
    • Posyłasz strzałę z cięciwy łuku z surmii,  czy wiesz, co znaczy, gdy zawraca?                     "Atsumori" – kōwakamai   "Łuczniczka" – genialna rzeźba miernego rzeźbiarza. Jak to? Zwyczajnie... skradziona. Autor zmarł młodo – na cóż kadzidło?   Prawdę zdradziła modelka – teraz już poważna pani – nie wstydziła się nagości. Naga prawda wieńczy dzieło.   [Na motywach dramatu Jerzego Szaniawskiego.] Strzała wypuszczona z łuku z surmii sprowadzała ducha.
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...