Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Za kratami okien

Marcin Tkaczuk
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Marcin Tkaczuk

Marcin Tkaczuk

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Niespełnione kazania i kary bogów nad nami
Nareszcie zapoznani z darem ich cierpienia
Oczekując zakończenia czasów na tej ziemi
Czego nie zmieni człowiek swym obrazem

Na którym to błazen o korzeń się potyka
I nie spotyka nikogo na swej drodze
I się zgodzę z jego własnym zdaniem
Że jedynie braniem się szczyci człowiek

Który to powiek oczy przykrywa cieniem
Będąc leniem nad leniami tego świata
W którym lata mijają przecież tak powoli
I cały czas boli słońca z cieniem granie

Ciągłe mijanie się gwiazdy z księżycem
Codziennym wilka wyciem i pianiem koguta
Który wzbudza nienawiść śpiącego człowieka
Co przed wstaniem zwleka każdego poranka

Widząc że kochanka dawno opuściła łoże
I nikt nie pomoże w smutnej samotności
Która się gości w jego pustym sercu ciała
I brać mu zabrała jego ciche bicie

Co robi zawsze o świcie podczas wstawania
Kiedy to zabrania wierzyć w życia szczęście
I pozbędzie się człowiek głuchej nadziei
Której pozbawieni zostali wszyscy mu podobni

Co w zbrodni poddania się są tacy sami
Stojąc za zamkniętymi kratami okien domu
W którym to nikomu już naprawdę nie zależy
Czy ktokolwiek wierzy nadal w nasze życie

Które to skrycie przecież chowamy w marzenia
Tak samo jak pragnienia normalnego prawa
Do zwykłego poznania i istnienia w świecie
Mając nadzieję że nas w końcu zrozumiecie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...