Za kratami okien

[Marcin Tkaczuk]

Niespełnione kazania i kary bogów nad nami
Nareszcie zapoznani z darem ich cierpienia
Oczekując zakończenia czasów na tej ziemi
Czego nie zmieni człowiek swym obrazem

Na którym to błazen o korzeń się potyka
I nie spotyka nikogo na swej drodze
I się zgodzę z jego własnym zdaniem
Że jedynie braniem się szczyci człowiek

Który to powiek oczy przykrywa cieniem
Będąc leniem nad leniami tego świata
W którym lata mijają przecież tak powoli
I cały czas boli słońca z cieniem granie

Ciągłe mijanie się gwiazdy z księżycem
Codziennym wilka wyciem i pianiem koguta
Który wzbudza nienawiść śpiącego człowieka
Co przed wstaniem zwleka każdego poranka

Widząc że kochanka dawno opuściła łoże
I nikt nie pomoże w smutnej samotności
Która się gości w jego pustym sercu ciała
I brać mu zabrała jego ciche bicie

Co robi zawsze o świcie podczas wstawania
Kiedy to zabrania wierzyć w życia szczęście
I pozbędzie się człowiek głuchej nadziei
Której pozbawieni zostali wszyscy mu podobni

Co w zbrodni poddania się są tacy sami
Stojąc za zamkniętymi kratami okien domu
W którym to nikomu już naprawdę nie zależy
Czy ktokolwiek wierzy nadal w nasze życie

Które to skrycie przecież chowamy w marzenia
Tak samo jak pragnienia normalnego prawa
Do zwykłego poznania i istnienia w świecie
Mając nadzieję że nas w końcu zrozumiecie

[Pan_Biały]

zanurzyłeś wiersz w patosie i wyszło jak wyszło
life is brutal - nic nowego
forma jest słaba, a z treścią można się zgodzić tylko, że nic z tego nie wyniknie, świata nie zmienisz
pisz dalej
r