Być jak róża

[Krystyna Stec]

- Uch! Jak ty możesz w takim czymś chodzić?- uczepiłam się Sashy(czytaj: Saszy). Miała na sobie szary, podarty dres, skudłaczone włosy i do niczego nie pasujące, ogniście czerwone trampki.
- No co? Lepsze to niż twój strój! Nadaj się on jedynie do zwęglenia albo fajczenia frajerów!
- Wiesz co? nie rozumiem tej twojej lumpiarskiej gadki ani trochę.
- Twój strój nadaje się do spalenia, albo do pieczenia ziemniaków. Załapałaś gadkę?
- Cóż, ja przynajmniej nie grożę samozapłonem.
- Taaa. Wmawiaj to sobie, a daleko zajdziesz.- odcieła się Sasha. Obok mnie stanął Andrzej, wielka, nieodwzajemniona miłość Sashy.
- Witam madame. Ładna dziś pogoda, prawda?- spytał dostojnym tonem.
- Witam. Rzeczywiście, nie można narzekać.
- Czy nie zechciałaby pani pójść ze mną na następną dyskotekę, która odbedzie się za kilka dni?
- Chętnie, ale Artur już cię prześcignął. Idę z nim.
- Och, naturalnie. Cóż, do widzenia.
- Do zobaczenia.- Andrzej odszedł od nas i krzyknął na całą szkołe:- Która z was chce iść ze mną na dyskotekę???- Odrazu zebrał się koło niego wianuszek dziewcząt. Sasha była wśród nich. Po chwili wszyscy się rozeszli.
- I co?- spytała Ada.
- Wybrał Monikę.Och, on jest taki śliczny!- rzekła smutno Sasha. Ruszyłyśmy w stronę klasy, a Kłaczek( tak przezywałyśmy Sashę) kopła kosz na śmieci.
- A ty nie.- rzekła Stella.
- CO??!! Chcesz w dziób???!!!
- Zrozum: on wybrał Monikę, bo to jedna ze szkolnych ikon stylu.- załapała Laura.
- Ty za to jesteś ikoną lumpeksiarstwa i bezguścia.- dodała Ewelina.
- Ej!
- Dziewczyno, weź ty na siebie popatrz!- rzekła bezlitośnie Katka.
- Pokudłaczone włosy...!- zaczełam wyliczać.
- Podarty dres...!- dołożyła Ewa.
- I do tego te czerwone trampki...!- stwierdziła Klaudia.
- To jest proste jak 2x2! On lubi modnisie, tak zwane przez niego "róże". Ty zaś jesteś tulipanem. Tulipany i róże to najwięksi wrogowie.-zakończyła Natalia.
- Czyli, że muszę stać się jedną z tych jełopowatych róż, żeby mu się spodobać?- spytał po chwili nasz "tulipan".
- Tak.- rzekłyśmy zgodnie.
- Cóż... jestem na to gotowa. Dla niego- wszystko!- sptwierdziła Sasha.
- Dobra. Zebranie u mnie w domu o 16:00.- rzekłam. Pożegnałyśmy się i poszłyśmy do swoich domów, bo było już po lekcjach.
* * *
17:45, u mnie w domu:

Po uczesaniu, ubraniu, wymalowaniu, nauce dykcji, wymowy i gracji w ruchach zrobiłyśmy sobie w salonie mały pokaz. Porozsiadałyśmy się po fotelach i kanapach, a Sasha przeszła pomiędzy nami. Powiedziała kilka słów, zrobiła kilka obrotów i staneła.
- I jak?- spytała.
- To jest strój do szkoły. Całkiem niezły.- stwierdziłyśmy wszystkie razem.
- Ok.- rzekła Ada.- DAlej!- Sasha znikneła za drzwiami, a po 5 minutach wróciła przebrana od stóp do głów. Znów zaczeła nawijać, przeszła kilka razy po pokoju i staneła, czekając na nasz werdykt.
- Na bal lub impreze: idealne!- rzekła Ewelina. Zgodziłyśmy się z nią.
- Gotowe! Przemieniłyśmy "tulipana" w "różę"! Nikt jej sie nie oprze.- stwierdziłam. Porzegnałam się z dziewczynami i usiadłam przy maszynie do szycia, by uszyć sobie suknie na dyskotekę.
* * *
Kilka dni później, na dyskotece:

Zbiłyśmy się w małą grupkę. Rozglądałyśmy się, ale nigdzie nie dostrzegłyśmy naszej "różyczki".
- Widzę Andrzeja.- szepła aura i wskazała na koniec sali. Andrzej był pośrodku centrum grupki ubóstwiających go dziewczyn.
- Jest i Sasha!- pisnełam przejęta. Tomek zaprosił ją właśnie do tańca, Sasha wyszła z nim na parkiet i zaczeła wywijać różne figury.- Ona...ona...ona...ona...ona...ona...ona... jest cudna.- wydusiłam z siebie. Suknia, która na tę okazję została uszyta specjalnie dla Sashy, cudnie falowała. Co za suknia!
- Masz rację. Sasha nigdy nie wyglądała lepiej.
- Ja mówię o sukience.- ofuknełam Natalię.
- Ech! Ty i te twoje projekty...!- westchneła Ewa z irytacją.
- Tylko, ze gdyby nie ja i nie moje projekty, Sasha nadal stała by w kącie!- warknełam. Nienawidziłam momentów, kiedy ktoś czepiał się zaprojektowanych przeze mnie ciuchów.
- Też prawda...- pryznała mi rację Stella.
- Dobra. Chodźmy potańczyć.- stwierdziłam i ruszyłam tanecznym krokiem w stronę parkietu.
* * *
15 minut później:

Tańczyłam sobie spokojnie z Arturem, gdy nagle usłyszałam syk:
- KRYCHA! Chodź!- szeptała podenerwowanym głosem Ada. Tańczyłam dalej, udając, że jej nie słyszę. Nagle Ada wpadła na nas razem z Fryderykiem.
- O, sorki!- zaczeło się przepraszanie, pomaganie przy wstaniu, nadeptywanie na nogi, znowu przeprosiny, kolejne próby pomocy, otrzepywanie ciuchów z brudu, upewnianie się o dobrym stanie zdrowia poszkodowanego, a na koniec- rozmowa. Razem z Adą przeprosiłyśmy chłopców i odeszłyśmy na bok.
- Czego?- ryknełam jak lew. Ada, dla własnego bezpieczeństwa zaczeła się cofać.
- Sasha.
- Co: Sasha????
- Ona... ona... ona... ona... ona...- zaczeła powtarzać jak automat. Potrząsnełam nią.-... się załamała. Andrzej najpierw poprosił ją o chodzenie, a później rzucił.- wydukała.
- Gdzie ona jest?- spytałam już opanowanym tonem.
- Nie wiemy. Skryła się gdzieś.
- Aha.- odrzekłąm i już mnie nie było. 5 minut później siedziałam na ławce na szkolnym strychu. Obok mnie Sasha zalewała się łzami.
- Co jest?- spytałam delikatnie.
- To straszny zazdrośnik. Rzucił mnie, bo Piotr się na mnie popatrzył.
- Andrzej nie wart twej męki. Ani sukni. Bądź nadal dresiarą. Chociaż... teraz przynajmniej wiemy, że podobasz się Piotrowi i Tomkowi.
- Masz rację!!!!! Już do nich idę. Wiesz co?
- Co takiego?
- Jesteś niesamowita! Jak ty promieniujesz tym dobrem? Sama masz problemy, a pocieszasz innych. Świetnie szyjesz i się ubierasz, zamykasz się w sobie i zarazem otwierasz. Jesteś jak przedpotopowa panna z jakiejś powieści i zarazem jesteś współczesną nastolatką? Jak to możliwe????
- To proste. Pisarka-romantyczka, okularnica-filozofka oraz świetna projektantka. To wystarczy. Ty za to rymujesz.
- Rzeczywiście. Pa!
- Pa!- Sasha zbiegła po starych schodach na dól. Zostałam sama.
-"Założe się, że Piotr będzie z nią chodził. Andrzej będzie próbował zepsuć ich związek, ale nigy mu się to nie uda. Jestem tego pewna."-pomyślałam. I wiecie co?
To wszystko się sprawdziło!

KONIEC.