Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Odłączyła od ławicy
niepokorna, mała płotka
z myślą, że gdy będzie sama
wtedy szybciej szczęście spotka.

Stało się to bardzo szybko,
rzec by można, że niebawem
bo podpłynął wielki szczupak,
który „pieczę” miał nad stawem.

Nie naruszył jej szkieletu,
przy tym także i godności
bowiem połknął małą płotkę
bezboleśnie bo w całości.

Morał, który na powierzchnię
nam wypływa okazale
uzmysławia, że śmierć może
być łagodną niebywale.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





Mówisz Madziu – o okonku?
Wszak okonek nie jest święty
bo on także jak ten szczupak
penetruje wód odmęty.

On tak samo jak ten szczupak
jest szalenie zwinny, szybki
i tak samo jak pan szczupak
trzebi wszystkie mniejsze rybki.

Jak więc znaleźć ciepłe słowo
dla oprawcy i bandziora,
który wspólnie ze szczupakiem
wręcz postrachem jest jeziora.

Nie miej zatem do mnie żalu
za te słowa tak okrutne
ale pomyśl o tych płotkach,
jakie one biedne, smutne.

Innym razem rozweselę
i cieplejsze znajdę rymy
nad którymi może wspólnie
swoje głowy pochylimy.


Pozdrawiam serdecznie:)))))
HJ
Opublikowano

Nic dziwnego!

Wszak wiadomo
Mała płotka
Nic innego
Niźli trzpiotka

I choć szczęścia
Szukać chciała
W cudzym brzuszku
Śmierć spotkała

Morał - morałem

Lecz uwierzcie
Moje dzieci
Nie każdy
Tak kończy
Co po szczęście leci


Pozdrawiam,
Andrzej

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.






Gdy na dworze jesień, słota,
kiedy sień jest pełna błota
nie chcąc popaść w odrętwienie
cicho szepczę mojej wenie

weno, weno moja miła
w tobie drzemie moc i siła
a więc weno nie daj plamy
wtedy razem coś zdziałamy

a, że wena jest posłuszna,
pełna werwy, nie bezduszna
to i ja się w sobie prężę,
piszę, czasu nie mitrężę

a co wyjdzie spod klawisza
lepiej, gorzej (o tym - cisza)
bo nie czekam na uznania
lecz zapraszam do czytania.


Pozdrawiam serdecznie
: ))))) HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





Ja przestrzegam – nie leć LOT-em
bo z przymusu gdzieś pod płotem
przyjdzie siadać pilotowi
i choć wszyscy cali, zdrowi

jednak nerwy na postronku
i tu apel – Panie Bronku
zróbże jeden krok do przodu
i obiecaj dla narodu,

że kupicie wreszcie nowe
samoloty użytkowe
takie super i bez lipy
by latali nimi VIP-y.


Pozdrawiam serdecznie
: ))))) HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Świata nie zmienisz
bo cóż zamiary
kiedyś sam jeden
i mikre bary

aby udźwignąć
złego naręcze
i by wyrzucić
go po za tęczę.

Na polu, w parku,
w lesie lub w gaju,
w stawie, jeziorze
albo w ruczaju

także gdzieś na wsi,
w miejskiej sadybie
zło od zarania
na ludzi dybie.


Pozdrawiam serdecznie
: ))))) HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





Mówisz Madziu – o okonku?
Wszak okonek nie jest święty
bo on także jak ten szczupak
penetruje wód odmęty.

On tak samo jak ten szczupak
jest szalenie zwinny, szybki
i tak samo jak pan szczupak
trzebi wszystkie mniejsze rybki.

Jak więc znaleźć ciepłe słowo
dla oprawcy i bandziora,
który wspólnie ze szczupakiem
wręcz postrachem jest jeziora.

Nie miej zatem do mnie żalu
za te słowa tak okrutne
ale pomyśl o tych płotkach,
jakie one biedne, smutne.

Innym razem rozweselę
i cieplejsze znajdę rymy
nad którymi może wspólnie
swoje głowy pochylimy.


Pozdrawiam serdecznie:)))))
HJ



Gdy słoneczny wstaje dzionek
w wodach Wisły nasz okonek
wpływa nago na grzbiet fali
z myślą, że się dziś opali

a gdy czas słoneczny minie
znów zanurzy się w głębinie
lub zapuści się w szuwary
wypatrując Magdy Tary

wspominając tamte lata
gdzie się myśl z historią splata
- co i kiedy się zdarzyło
i czy tak na prawdę było.



Starałem się tak - by było
bardziej ciepło oraz miło.


Madziu pozdrawiam Cię serdecznie i słonecznie.
:))))))))))))
HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





Poprawiacz nastrojów,
uśmiechów stroiciel,
prześmiewca, satyryk
i wieczny marzyciel

o jakże ja chciałbym
móc posiąść te cechy
a wtedy na pewno
z radości, z uciechy

napisałbym pewnie
niejedną satyrę,
liryczny poemat,
- kto kupi mi lirę?

Ja bez niej niestety
(i innych przymiotów)
dziś pisać nie mogę
bo nie jestem gotów.


Pozdrawiam serdecznie
HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





a czy nie wstyd ci okonku
za płotkami się uganiać?
Czyż nie lepiej moja rybko
sandaczyka otumaniać

z takim można w ciepły wieczór
spenetrować wód głębiny,
w dzień słoneczny przy powierzchni
wody zaszyć się gdzieś w trzciny

sama lepiej wiesz ode mnie
jak na samca sieć zastawiać
by go uwieść, pojmać w sieci
i by już ci nie mógł nawiać

po co zaraz go uśmiercać,
lepiej zwabić złotą klatką
tylko zważaj by z tej klatki
nie odpłyną w dal, z sąsiadką.


Dla okonka dwa życzenia
- miłych łowów, powodzenia.


Pozdrawiam serdecznie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





a czy nie wstyd ci okonku
za płotkami się uganiać?
Czyż nie lepiej moja rybko
sandaczyka otumaniać

z takim można w ciepły wieczór
spenetrować wód głębiny,
w dzień słoneczny przy powierzchni
wody zaszyć się gdzieś w trzciny

sama lepiej wiesz ode mnie
jak na samca sieć zastawiać
by go uwieść, pojmać w sieci
i by już ci nie mógł nawiać

po co zaraz go uśmiercać,
lepiej zwabić złotą klatką
tylko zważaj by z tej klatki
nie odpłyną w dal, z sąsiadką.


Dla okonka dwa życzenia
- miłych łowów, powodzenia.




Pozdrawiam serdecznie


:))))))))

dziękuję za życzenia i rady
mój Drogi Heniu
okonka złapał wędkarz
już dawno temu!

buziak, Heniu!
;D

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...