Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

byłeś jak nikt niemalże
dzień w dzień wychodziłeś
bym nie snuła się sama
doprowadzałeś i odprowadzałeś
pod same drzwi obłędu

wieczorami przywykłam wtulać się
w chłodną drapiącą ścianę
myśli erotyczne myśli erotyczne
uwielbiałeś mnie pod kocem

byłeś jak nikt niemalże
mówiłeś:
wszystko jest przyzwyczajeniem
nawlekałam te słowa na nitkę
kiedy powstał długi sznur korali
okręciłam się nim trzy razy

mówiłeś:
do twarzy ci

Opublikowano

Ja bym nie tak ostro, żeby zaraz do piachu ;) - bom prosty i lubię proste teksty, szczere..
"doprowadzałeś i odprowadzałeś" jest całkiem całkiem, "uwielbiałes mnie pod kocem" -też miękkie, kobiece.. a i koniec: "mówiłeś: do twarzy ci" też po mojemu gorzki :)

Choć troszkę pracy nad tym tekstem - imho - zostało :D
Pozdrawiam
Wuren

Opublikowano

Bardzo dobry kawałek.
:)

Bardzo.

Tutaj tylko bym odprozaicznił - odrealnił - za ciepło, za ładnie, za jednoznacznie.

"nawlekałam te słowa na nitkę
kiedy powstał długi sznur korali
okręciłam się nim trzy razy"

I nie mówmy o piachu, tylko o współczesnej.

pzdr. bezet

ps. Proszę nie ulegać pochlebstwom: "do twarzy ci" - każdy może powiedzieć, a obłęd to obłęd :)

Opublikowano

To teraz ja tez powiniennem doprecyzować, co mi nie teges...

"nawlekałam te słowa na nitkę
kiedy powstał długi sznur korali
okręciłam się nim trzy razy"

przesłanie zacne, ale forma jakoś, jakbym już czytał, gdzies, keidyś...
Mam nadzieję,. że rozumie mnie Autorka ;)
Pozdrawiam
Wuren

Opublikowano

byłeś jak nikt niemalże
dzień w dzień wychodziłeś
doprowadzałeś i odprowadzałeś

przywykłam wtulać się w chłodną drapiącą ścianę
myśli erotyczne myśli erotyczne
uwielbiałeś mnie pod kocem

byłeś jak nikt , mówiłeś:
wszystko jest przyzwyczajeniem
nawlekałam te słowa na nitkę
kiedy powstał długi sznur
okręciłam się trzy razy

do twarzy ci
mówiłeś

.............................
może jakoś tak, chociaż osobiście jeszcze coś mi brakuje
aczkolwiek w porównaniu do ostatniego wiersza Rafała L... ten nie zasługuje na zrzucenie do piachu
kłaniam się
Maj

Opublikowano

bardzo mi się spodobał, dlatego nie moglam pojąć wcześniejszych komentarzy:)
tamaty ka jak tematyka, ale ujęta zgrabnie, w sposób nieprzegadany, pojawiają się ciekawe sformuowania i metafory...ogólnie, uwazam że to naprawde dobry tekst.

Agnes

Opublikowano

staram się uzasadnic dlaczego poza tematem nie podoba mi się ten wiersz (acz nie należy do złych):

*nie podobają mi się powtórzenia - komplikują formę
*nie podoba mi się to, że miejscami przegadany -np. chłodna drapiąca ściana - za bardzo dookreślane
*nie rozumiem zabiegu artystycznego - nazywania niemalże nikim - co to znaczy - że ta osoba jest prawie nikim? - czy to ma być miłe? i skoro jest prawie nikim dla PeeLa - to po co poświęcać tej osobie tak duzo czasu?


pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • kiedy niebo jak ołowiany wór w krwisto tłumi wrota spiętrzonych głów gdy z cienia niemrawy odór rodzi ból barbarzyńsko się wolno wlecze w rów kiedy powietrze nabiera stęchlizny nabrzmiałej skąd umiera chciwość ten parszywy wróg jak pajęcze myśli w złość zaradcze chyli się to w chwałę rozwesela swą twarz o kamienny róg gdy słońce z zaćmienia robi więzienie i kraty nabierają ostatnie tchnienie zapomnienia i na sztormie w swe sidła rozprzestrzenia swe cierpienie żywy diament co mieścił swe padliny ze zranienia krzyże nagle z uskrzydloną ponętnością się zwalniają posyłając wątły cios anioła jak poganie co od czeluści się to drwiną a zmagają i nocami narzekają na los kościoła a w belce oko zaś spleśniałe w bezludnym dźwięku ktoś tu jęczy w mojej twarzy schyłek znów przegrałem mieczem zatykam groźny lęk co dręczy
    • Opłakuj, Córo królewskiego rodu, Hańbę Pana, królestwa upodlenie; Ach gdybyż te łzy, z twojego powodu Mogły ojca twego zmyć przewinienie!   Opłakuj - bo twe łzy są Cnoty łzami Dość się już wyspy nasze nacierpiały; I niech ci te łzy długimi latami W Uśmiechach Ludzi będą się zwracały! -   I Byron: Weep, Daughter of a royal line, A Sire’s disgrace, a realm’s decay; Ah happy, if each tear of thine Could wash a father’s fault away!   Weep – for thy tears are Virtue’s tears Auspicious to these suffering Isles; And be each drop in future years Repaid thee by thy People’s Smiles! –   Tym razem wiersz jest polityczny. Ową płaczącą damą jest Charlotta Augusta, córka Króla Jerzego IV, która będąc gorącą zwolenniczką Wigów rozpłakała się, widząc jak jej ojciec, wtedy jeszcze jako Książe Regent, publicznie poniża Wigów w osobach lordów Greya (tak, Earl Grey) i Grenville'a. Incydent miał miejsce w Carlton House, 22 Lutego 1812 roku. Charlotta miała wtedy lat 16 i wszelkie szanse na zostanie wyczekiwaną królową po swym bardzo nielubianym ojcu, lecz zmarła w połogu w 1821.  Co do wiersza Byron przez dwa lata ukrywał swoje autorstwo, ale w końcu nie wytrzymał i się przyznał do - było nie było - zdrady stanu. Miał szczęście, że sam był lordem. Hm, nabrałem dziwnej o tej porze ochoty na herbatę.   
    • @KOBIETA Progi, nogi, polskie drogi, na rozpędzie.. po krawędzie?    "Gdybyś tylko chciał"..   Bilet do Poznania kup, wybierz jedną z dróg, tu czeka każdy cal, za sennym progiem — tchu
    • @hollow man Cóż, dzięki za komentarz. 
    • @Berenika97 Intuicyinie wyczuwam, że musi istnieć łydka z przyprawioną gębą. Ale to na ogólnym poziomie - bez dowodów w wierszu (to zresztą byłoby ryzykowne) ani komentarzach (ufff... chyba wybrnąłem) :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...