Zgłoś

Kiedy budzę się pomiędzy niebem, w rytmie spadającego deszczu, spalony słońcem.   Witam przelatującą blisko jaskółkę. Choć wiem, że jedna jaskółka wiosny nie czyni…   A jednak w sercu czuję radosne ukłucie.   Bo może kiedyś we dwoje obudzimy się razem — pomiędzy niebem, w rytmie spadającego deszczu, spaleni słońcem.   Bo może kiedyś tak jak ona oderwiemy się od ziemi — popędzimy jak spłoszone konie do swojej Ardeny.   Choć wiem, że jedna jaskółka wiosny nie czyni…   Może popędzimy razem… pomiędzy niebem, w rytmie spadającego deszczu, spaleni słońcem…        

Kiedy budzę się pomiędzy niebem, w rytmie spadającego deszczu, spalony słońcem.   Witam przelatującą blisko jaskółkę. Choć wiem, że jedna jaskółka wiosny nie czyni…   A jednak w sercu czuję radosne ukłucie.   Bo może kiedyś we dwoje obudzimy się razem — pomiędzy niebem, w rytmie spadającego deszczu, spaleni słońcem.   Bo może kiedyś tak jak ona oderwiemy się od ziemi — popędzimy jak spłoszone konie do swojej Ardeny.   Choć wiem, że jedna jaskółka wiosny nie czyni…   Może popędzimy razem… pomiędzy niebem, w rytmie spadającego deszczu, spaleni słońcem…        

@.KOBIETA. ja też :) Piękny wiersz. Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No właśnie - wiwisekcja serca :)) Dzięki

@Alicja_Wysocka ale wzbogaca wewnętrznie