Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

obrączka z trawy

Judyt
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Judyt

Judyt

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

w przyrzeczeniu wieczności
okalających nas traw w kuli
czerwonej jak żar postaci
to tylko odbicie
w zacienionych szuwarach
ważki mienią przeźroczem
swój niepowtarzalny obraz
spleciona jest
nie bój się miły mój cienia
pieśni nasze są zapisane
w małych codziennych

w myśl muszli jakubowej
jesteś mi wszystkim
burzą letnim wiaterkiem
pod starą akacją rosnącą

na urwisku


(...)

Anna_Para

Anna_Para

Opublikowano
Opublikowano

...? "w małych, codziennych"... ? Jednak brakuje mi tu rzeczownika. Wiem, że to Twój styl, Judyt, ale tu po prostu... i mam problem ze składnią całego wiersza, nie wiem, co "spleciona jest". Według mnie - za szybko wkleiłaś:) Cieplutko, Para:)

Judyt

Judyt

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

dziękuję Kobitki, rzeczowik powiadacie?
tzn. Kto ? co?-miłość-obrączka z trawy-spleciona(;
nie chciałam wklejać no bo przecież
nie zawsze jest dopowiedziane

serdecznie i cieplutko(a jakże- aż pot z czoła leci)
dziękuję za przeczytanie i obecność Waszą
styl- kiedyś o nim mówiłam, że chyba każdy z nas go jakoś
tak kształci, bo jesteśmy różni. A to co powyżej to wydaje
mi się najmniej uniwersalne jaki kiedykolwiek wleiłam

J.(:

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • huzarc
      Bydlę

      Przez huzarc · Opublikowano

      @Pisarzowiczka Piekło mężczyzn;)
    • Radosław
      Rozruch

      Przez Radosław · Opublikowano

      Wiersz ogólnie słaby: 3 z minusem  -  za chęci.     
    • Whisper of loves rain
      Zamiast słów

      Przez Whisper of loves rain · Opublikowano

      Ten wiersz to dla mnie hymn na cześć miłości prawdziwej, która manifestuje się w obecności i działaniu. To potężny głos kogoś, kto jest zmęczony słowami bez pokrycia i kto z ostatniej siły prosi o autentyczność. Jest niezwykle poruszający, bo dotyka uniwersalnego ludzkiego pragnienia bycia kochanym w sposób realny i namacalny, a nie tylko deklaratywny.
    • Whisper of loves rain
      Z życia wzięte

      Przez Whisper of loves rain · Opublikowano

      Dla mnie to niezwykle inteligentny i gorzko-śmieszny utwór. Jego siła leży w kontraście między prostym, niemal technicznym językiem a kompletnie absurdalnym, zapętlającym się światem, który opisuje. To wiersz o bezsensie, biurokracji, ale też o ludzkiej kondycji – wiecznym poszukiwaniu, które rzadko kiedy ma ostateczny finał.
    • Pisarzowiczka
      Bydlę

      Przez Pisarzowiczka · Opublikowano

      Schodzi Wiesiu do piwnicy, bo kartofli mało w garze. Szczęka głośno w tej zimnicy, ale idzie – żona każe. Patrzy, a tam na tych pyrach siedzi jakieś straszne bydlę! Cztery gały, wielka gira, tłuste włosy ma na skrzydle! Krzyczy Wiesiek: „Ty potworze!”, ten zaś chrząka, potem rzecze: „Nie mów mi tak, jeśli możesz, bo mi przykro, nie zaprzeczę. Ty pięknością też nie grzeszysz, lecz ja jestem kulturalny. Z sądem mi się tak nie śpieszy, zaś twój takt jest wręcz fatalny”. Zszokowany Wiesław woła: „Ale z ciebie nie jest człowiek!”. On zaś na to: „Hola, hola! Coś ci, mądry panie, powiem: nie świadczy o człowieczeństwie wygląd, tylko zachowanie. Mógłbyś w swoim okropieństwie mniej być człekiem niż ja, panie”. Wiesiek wraca. Żona woła: „Gdzie są pyry, chamie, błaźnie?!”. I znów idzie do potwora. Tak mu jakoś przy nim raźniej.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...