Wasyli Wilk zobaczył świat

[Rafal Bielan Wierzbicki]

Widziałem człowieka ze sztucznym gardłem
otoczonego palisadą szklanek – obsypany trzciną
cukrową, przełykał kamienie brukowe. Zagryzał nimi
gorzkie substancje, zwilżał ręce szampanem; potem chował
w kieszeniach płaszcza.

Nie podchodziłem do niego zbyt blisko,
wyglądał na szubrawca.

Rozmawiał w kilku językach, chrobotał dialektami,
mówił, że zna taki zwyczaj - picia do lustra na kolanach,
pod jeden plasterek pastrami.

Grywał kiedyś na akordeonie, tańczył na stole,
śpiewał Okudżawę, podkładał głos w filmie Zły człowiek
z początku lat trzydziestych. Mówił, że prowadzi jazdę konną
gdzieś na przedmieściach San Antonio.

Doprawiał co drugie zdanie akcentem. W końcu
zza szklanej barykady rozwinął obie ręce, kilka rubli,
czapkę mołojecką i słowa, których jeszcze nie zdążył
przepić i pochować.

Czegoś tak swołoczi wzrok na mnie zawiesił,
mam dwadzieścia lat pracy na statkach, z Wysockim
na Tagance grywałem w trzy wymiary,
codziennie jestem katem, ojcem i matką,
a sława jest iskrą w tunelach krwi.

Potem spadł pod stół, udawał śpiącego.
Widziałem jak nożem wycinał sobie kły.

[Magnetowit_R.]

ciekawe, sprawnie dość opoowiedziane

[Leszek_Nord]

Początek trochę przegięty, potem sprawnie i ciekawie.Mołojec!;).Pozdrawiam. Leszek.