Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kwadrat apologetów i coś spoza

Ruffle_puffle
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ruffle_puffle

Ruffle_puffle

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

czasem oglądam starcia dwóch apologetów
z pozycji sędziego lub obserwatora

niekiedy walka przypomina jatkę
dwojga wodzów plemion na śmierć i przetrwanie
słowo wygląda wtedy jak maczuga
a ja grzebię zmarłych i jestem szamanem

kiedy indziej konflikt to jest średniowieczny
przyczajony łotrzyk kontra prawy rycerz
miecze dźgają piersi a sztylety plecy
krwi mi wtedy szkoda i chcę być medykiem

innym razem starcie jest jak pojedynek
kończący się jednym z trzech różnych wariantów
sprawdzam czy rewolwer jest naładowany
lecz przed pojedynkiem jestem sekundantem

jeszcze innym razem to jest ziemny tenis
oponenci walczą dla sportu i sławy
są pasje emocje choć brak rękoczynów
a sędzia od widza nie różni się wcale

czuję zawsze prawdę stojącą tuż za mną
lecz za każdym razem zwrócona jest tyłem

gdy z pobojowiska znów przyjdzie odchodzić

ten wzrok padnie na mnie

nad podziw surowy

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leona
      ...'Onemaeła'...

      Przez Leona · Opublikowano

      Przez całe życie, aż do pewnej chwili, byłam samotna mimo, iż mnie lubili. Wracać do domu mi się nie chciało, gdyż tam łóżeczko tylko czekało. Kolory wyblakły, słoneczko zaszło, mimo ciemności nie mogłam zasnąć. Dym do płuc leciał, pamięć zanikła, trafiłam na dno; przypinka " DZIWKA ". *** Jaskrawe światło, brunatny odcień, dotarł do oczek, rozjaśnił głowę. NIE w TAK przemienił, w życiu namieszał, amnezja to przeszłość, powraca " BESTIA ". Swym dobrem nastraja zniszczoną głowę, samotność rozumie, że nadszedł koniec. Czystą miłością, udowadnia stale, że skończymy razem na piedestale.
    • Berenika97
      List

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @A.Between   Ten wiersz jest delikatny jak to co opisuje - kilka słów w wiadomości, chwila na mokrym bruku, spojrzenie które mówi więcej niż chciało powiedzieć. "Usłyszałem twój ukryty los" - piękne! Ktoś kto tak patrzy na drugiego człowieka pisze cudne wiersze.
    • Berenika97
      przyjdź

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @viola arvensis   Czytam ten wiersz jak dziennik modlitwy kogoś, kto nauczył się szukać Boga nie w nadzwyczajności, ale w zwyczajności chwili. I właśnie dlatego trafia głębiej niż niejeden teologiczny traktat. Przepiękny tekst!
    • Berenika97
      To nie był wypadek

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy   Czytam jak reportaż z wypadku, a pod koniec okazuje się, że dostaję coś zupełnie innego. I ten ostatni wers narratora - zimny, spokojny, straszny. Świetny tekst! 
    • Stukacz
      Zdrada

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Kolejny utwór z cyklu "Echo":     Na dno duszy, wędrówka w grób W dole bez skargi zadrzemał Mimo starań, tysięcy prób W echa śnie oniemiał   Szpalerem trupów osaczony W życiu w śmierć przeminął W dwa światy duch skręcony Sen ze snem i jawą zawinął   Nie miłość, nie złość zniweczyła Nie ona winna, nie on Nie on, nie ona wszystko zniszczyła Lecz w śnie niepokoju ton   Nie gniew, a skradziona róża Umarłą duszę zachmurza   Z wdziękiem – gorzka zdrada   Sam ze sobą w grobie gada

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...