delirium

[Magnetowit_R.]

nasza enklawa ulegnie
padnie pod ciężarem szaleństwa
którym opasaliśmy nasz byt
niespełnieni spokojem trwania

neuroprzekaźniki jak jaźnią rozpasaną
tak opętaniem rażą systemy
Klinika zamknęła podwoje
choć nikt tam nie puka po dawkę nadziei

sprzężenie zwrotne czyści przedpole
armia nie cofa się śmiercią otoczona
nie ma broni skutecznej na zmęczenie istnieniem
na śmiertelną chorobę braku sensu istnienia

a ty zwiewny kochanku Seleny
nie szukaj tu nie ma tych
co by chcieli
za późno ukryłeś się za chitynowym pancerzem
spłoniesz jak reszta księżycowych dzieci
oni w powłoce
ty w braku nadziei





"Delirium w Tharsys" W. Żwikiewicz

[M._Krzywak]

Zbyt pusto tutaj, a industrial wcale niezły. Teraz muszę pędzić, ale żeby nie było, bo wiersz przeczytać warto!

[Agata_Lebek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Już dawno nie napisałeś czegoś tak dobrego ; (w moim odczuciu)
Całość bardzo dobra.
Pointa znakomita.
Pozdr.

[Franka Zet]

Pięknie się czyta.

[Magnetowit_R.]

dziękóweczka, w sumie temat podany od Wiktora Ż, bo ta lektura wraca cyklicznie do mnie od 18 lat...i nigdy nie jest tak samo;)

[kasia.mała]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cytuję:

a ty zwiewny kochanku Seleny...
spłoniesz ...
oni w powłoce -czy dobrze rozumiem za powłoką odwłok
ty w braku nadziei

niezły wiersz,
dziwić się, że delirium może brzmieć, jak komu...?,
jak jakaś fe racja ;)
echhh

[Magnetowit_R.]

w powłoce ozonowej w trakcie desantu Megaloxantów, dzieci Mechaneurystycznej Kliniki Księżyca, zwiewnych kochanków Seleny...., desantu na pomoc zdychającej społeczności ostatnich enklaw na Ziemii... to właśnie Żwikiewicz