Spacer

[Bruno Wątpliwy]

Na tle ołowianego nieba wieże strzeliste
Neogotyk wzniesiony do Boga
Stado wron krążące wokół wzmacniacza modlitw
Obsiadające granie przybytku stwórcy

Stada wiernych wewnątrz wznoszące prośby
O lepszy byt, o światło w ciemności
O chleb powszedni i nadzieję
O zielone pastwiska i kielich

O ścieżkę bezpieczną przez dolinę ciemności
O win odpuszczenie i zbawienie od złego
Prośby zwielokrotnione echem wzbijają się
Pod sklepienie i łącząc się nabierają siły

Transmitowane przez antenę krzyża
Ulatują jak fale elektromagnetyczne
W bezmiar kosmosu
Słuchają ich ambasadorowie stwórcy, czarne ptaki.

[Ela_Ale]

Mam wrażenie, że troszkę stłoczyły się imiesłowy. Czy tylko wrażenie? Możliwe. Bardzo poetycko o modlitwach, aczkolwiek wrony nie tworzą optymistycznego obrazu. Te modlitwy nie dolecą. Chyba tu, u Ciebie nie mają właściwego adresata. Kosmos? Tyle tylko mogą? Tak rozumiem Twój wiersz. Pozdrawiam. E.