Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

leżałem z twarzą wbitą w błoto
z otwartych ran sączyła sie krew
twa przyjazń była niczym złoto
mój druhu - martwy śpisz obok mnie

w tej wojnie są sami przegrani
oprócz małej garstki wybranych
losu nie wykuliśmy sami
dobił legion krzywd zapomnianych

opowiem ci coś na "dobranoc"
choć pewnie i tak nie usłyszysz
niegdyś trwała tu miłości moc
dziś na jej grobach mnóstwo krzyży

* * *

oby już wzeszło te co upadło
słońce nadziei choć już nie dla nas
krew twa zakwitnie martwić nie warto
ostatni przysporzą tej ziemi szans

zamykam oczy bo krwi mam mało
z lekkim uśmiechem opuszczam życie
miłości ludzkiej dla nas nie stało
jesteśmy jednak na wyższym szczycie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Halo! Zaglądam na forum i co widzę? Jasny promyk nadziei na mój smutny wierszyk ;))
Małgorzatko prawie pognałaś precz te ciemne chmurzyska. Reszty sam dokonam :)
Serdeczne pozdrowienia z za granicy cienia ;) P.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Halo! Zaglądam na forum i co widzę? Jasny promyk nadziei na mój smutny wierszyk ;))
Małgorzatko prawie pognałaś precz te ciemne chmurzyska. Reszty sam dokonam :)
Serdeczne pozdrowienia z za granicy cienia ;) P.
Buziol na zachętę Pawle!
Ja jeszcze pomarkuję :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • w pałacach lata witraże cienia i trzcin płynę kajakiem   Pozdrawiam :)
    • Po przeczytaniu wiersza naszło mnie kilka refleksji... A jednak dobrze, że jest miejsce, gdzie możemy dać upust emocjom. Anonimowi, tworzymy siebie na podobieństwo, które nosimy w sercu. To niebywały komfort móc swoje "życie", skasować jednym kliknięciem. A kiedy wrócimy do siebie, znajdziemy tą samą ciszę, z której wyszliśmy. Oba te światy są prawdziwe. Kłamstwo miesza się z prawdą, a my zagubieni od zawsze, plączemy nowe węzły. Ktoś kiedyś powiedział: tak niech będzie tak, nie - nie... dziś mówię tak, a jutro inaczej. Nie jestem kaprysem losu, lecz własną fantazją.   Słonecznego dnia :)
    • Ludobójstwo masowe? Wysokie podatki? Nierówności klasowe? Na tyranię znaczące zadatki?   To wszystko naturalne klęski przecie To wszystko bez wątpienia wyolbrzymienie To wszystko wina Ich,nie wiecie? To wszystko nie powinno targać wasze sumienie   Ten głód z zamierzchłych lat Ta wojna z bezsensownych strat   I wreszcie,cała ta niesprawiedliwość  To ich do śmierci nieposkromiona miłość    Oni bowiem diabły z rogami Oni bowiem Prawdy wrogami   A Prawda względnością się stała A nauka jej kształtowania ni duża,ni mała   Każda katastrofa może stać się wypadkiem A każdy triumf osiągnięciem nie przypadkiem.
    • Wspaniały, refleksyjny wiersz. Brzozy z korzeniami w mundurach zostaną ze mną na długo, i chociaż mówisz o ludziach - myślę o zwierzętach. Dla nich nadal trwa wojna. Nie mają imion i grobów, zupełnie jakby nie istniały. A jednak łzy w oczach umierającej sarny, mówią inaczej.    Znikają drewniane krzyże, pamięć gubi się w lesie. Wciąż słychać strzały mierzone w komorę - kula rozrywa serce.   Nadal lubimy zabijać, żeby zachować pozory, nazywamy śmierć sarny  dbałością o stado -selekcją.  
    • Masy   My, masy embarrasy, z czasem i razem idziemy w postęp oraz rozwijamy zwoje rozwoju i faktem jest, że czynimy tak w znoju.     Na ulicy Bagateli   Kto bogatemu zabroni bagatelizować?     Warszawa – Stegny, 06.04.2026r.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...