W pokoiku

[nicolas123]

W małym pokoiku z oknem odbitym
w wiszącym zwierciadle
wstydzą sobie spojrzeć prosto w oczy
podstarzałe ściany.

Wstydzi się też odezwać krzesełko
odsunięte przed chwilą od stolika.
I stolik sam milczy, choć pod ciężarem
zastawy zaraz w drzazgi pójdą mu nogi.

Między ramami zwierciadła błyska
i krzesełko i stolik, i ściany.
Ucieka za to wskazówka, z widocznej
połowy zegara.

Widać taflę lustrzaną dokładnie i czysto.
Po czyichś rozpiętych dłoniach i
po czyimś nierównym oddechu
śladu jak gdyby nigdy nie było.

[klubo]

ciekawy- dawanie sprzętom jakby duszy- ponoć domy je mają- i końcówka uderza - samotny dom bez ludzi- mnie się podoba Twój wiersz- daje do myślenia- nieraz spotyka się takie opuszczone domy-smutny to widok- pozdrawiam

[teresa943]

samotność starego domu (a może samotnika?) pośród "ożywionych" wspomnieniem sprzętów - czytelnik mimowolnie "wchodzi" do wnętrza, wodzi wzrokiem dokoła aż trafia na taflę lustrzaną, w której spostrzega swoje odbicie...to niewątpliwie robi wrażenie
:)
serdecznie pozdrawiam -
Krysia

[Nata_Kruk]

Nie służą wierszowi zdrobnienia, wręcz przeszkadzają... oczywiście to tylko moje odczucia...
Mam wrażenie, że za dużo treści chciałaś(eś) włożyć w tak krótką formę... całość można by nieco doszlifować, bo jednak coś z tych wersów "gada" do mojego ucha.
Serdecznie pozdrawiam... :)