Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

W skrzydlatą wzlecę śnieżycę,
Za grzywę białą ją chwycę,
Szarego świata wspomnienie
W jasność kłębiastą zamienię.

Dam potargać się zamieci,
Żeby cząstki mojej duszy
Roztząsnęly się po świecie
Nikt już o mnie nie usłyszy

Kiedy śnieg po cichu prószy
Białe płatki - zda się róży.
Wiedz, że strzępy to mej duszy
- Obyś żył i kochał dłużej...

Opublikowano

W drugiej strofce zamieniłabym szyk słów:" Dam się potargać zamieci" - aby utrzymać rytm. Pogubił się i w dalszych wersach - nawet na głos czytałam, by sprawdzić. W pierwszej: "za grzywę białą pochwycę". Rytm inaczej układa się w drugiej i trzeciej strofie w porównaniu z pierwszą. Końcówka jest niejasna. Strzępy duszy nie pasują mi do ostatniego wersu. Przykro mi, ale to nie jest Twój najlepszy wiersz. Nie czepiałabym się, gdybyś wcześniej nie podniósł poprzeczki oczekiwań. Pozdrowienia miłe. Elka. (Przepraszam, że trochę niezbornie próbowałam tłumaczyć moje wątpliwości)

Opublikowano

Nie wiem dlaczego, może dzisiaj mam taki"bajkowy nastrój".Czytałam wnuczkowi bajeczki a ostatnią była"Pani zamieć".W niej co prawda chodzi o trzepanie poduszek, bo kiedy pierze z nich leci - to śnieg na ziemię pada."U mnie" temperatura +23 i trudno sobie nawet wyobrazić najdrobniejszy biały płatek.........ale głową bałam się wykonać najmniejszy ruch, jakaś mżawka "cy cuś" - zebrała mi się w oczach.Piękna ta Twoja"bajka".
Pozdrawiam serdecznie.M

Opublikowano

Dużo lepiej czytałoby się ten wiersz w zimie. Ciągłość kochania nieadekwatna do ulotności płatków śniegu. Pomysł bardzo dobry ale konkluzja zagubiła się w zamieci. Pozdrowienia.

Opublikowano

Może potargać Piotrze;-)
Chyba wiem, co chciałeś wyrazić.Może jednak zbyt szybko to zrobiłeś ...
Serdeczności. Bardzo lubię Twoje wiersze
Jola

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @sisy89   Świetnie oddana ta cykliczność - jak dzień maskuje to, co noc wydobywa na powierzchnię. "Ubłagam bezsenność o szczęśliwsze kolory" - piękne zakończenie. 
    • @vioara stelelor Dziękuję za pogłębioną refleksję.  Przesyłam serdeczności!
    • @huzarc Z wiersza wynika, że w każdym człowieku drzemie bestia, tylko nie zawsze okoliczności ją uruchamiają, i wtedy możemy uchodzić za przyzwoitych, szlachetnych, dobrych. Szereg eksperymentów społecznych potwierdziło tę tezę. Czy tego chcemy, czy nie, nosimy w sobie mrok, ponieważ nosimy w sobie emocje. A emocje, to nic innego, jak instynkty, tylko to ładnie brzmi, tak po ludzku. Kiedyś miały nam zagwarantować przetrwanie, i tylko do tego służyły. One są kodem, który odtwarza się raz po raz w Terminatorze. Myślę, nawet, że niejednym. I jeszcze przyszła mi do głowy taka refleksja - świadomość tej mrocznej strony samego siebie pozwala nam być lepszymi, bo wiemy, z czym musimy się w sobie zmagać. Natomiast utrzymywanie się w iluzji o własnej doskonałości - prowadzi do tego, że on przejmuje nad nami kontrolę, bo się nie spodziewamy ataku z jego strony. Jest jeszcze trzecia opcja - lęk. Nie chcemy nic o sobie wiedzieć. Uciekamy od pytań, co we mnie siedzi. Nie chcemy zastanawiać się nad tym, jacy jesteśmy - dobrzy czy źli. Owijamy się w rodzaj kokonu A jednak, jak piszesz -   

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Diaboliczna, brutalna warstwa psychiki. Nas samych, lub ludzi z naszych bezpośrednich relacji, Prawdę mówiąc dobro, prawdziwe, postrzegam osobiście jako doskonałą znajomość jego (Terminatora) sztuczek, jego manewrów, jego wpływu na nas - i pozostawanie zawsze w gotowości, aby mu się przeciwstawić. Choć oczywiście koszty tej walki mogą być wysokie, ale przecież altruizm nie zawsze jest łatwy.  
    • @Berenika97 Tak. Proces alchemiczny ma niesamowitą nośność poetycką. Ukłony.
    • @Leroge   "Żyć cudzym cierpieniem" i szukać serca "na starej skale" – mocny obraz samotności i tęsknoty. Piękne zakończenie, pełne nadziei na uzdrowienie. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...