Orfeusz i Eurydyka

[Irmina Osińska]

Dzień przetarł słońcem zaspane powieki,
Ogarnął spojrzeniem budzący się świat,
Przez drżące opary płynące znad rzeki,
Westchnął tęsknotą mały,polny kwiat.

A za nim drugi i łany łąk całe,
Strząsały rosę budząc się ze snu,
I słały ku niebu hymn na Boską chwałę,
Co płynął w przestworza swą pieśnią bez słów.

W ciszę poranka wkroczył śpiew skowronków,
Ukryty w gąszczu odezwał się kos,
Zbudzony motyl przyglądał się słonku,
Kołysząc trawy delikatny kłos.

Co może dostrzec nieśmiertelna dusza,
Kiedy ogarnia przeciwległy brzeg,
Eurydykę,przy niej Orfeusza,
I harfę co umie wstrzymać nurtów bieg.

Wpatrzeni w siebie poprzez mgieł opary,
Snują utkany w mitologię sen,
A napełnione ambrozją puchary,
Rzucają w ich dłonie swój złocisty cień.

To życie mija jak senne marzenia,
Lecz w tą ulotność wpisany jest czar,
Czarem znaczone są także wspomnienia,
Wciąż dryfujące pośród jego fal.

U stóp Olimpu muzy pogrzebały,
Tego co rozpacz bezdenna zgubiła,
Tylko wartości wzniosłe pozostały,
Przez które miłość go poprowadziła.

Eurydyka wróciła do niego,
Bo taki związek nigdy nie umiera,
Paradoksalne i niewiarygodne,
Że to śmierć właśnie te wrota otwiera.