na znanej drodze

[Zbyszek_Dwa]

staram się nie patrzeć w górę
obłoki i tak swoje wiedzą
odmierzają krótkie mgnienia
płyną

rozstaje dróg jakby
tylko w snach widziałem
intuicyjny bieg do łaski losu
być może skrót

na odległość czuję
podskórność płomieni
twoje pelargonie w oknie
do mnie ja do ciebie

wiem
ta chwila może jest jedyną
nieskazitelnym darem czasu
znów kwitną kasztany

[Judyt]

a o patrzeniu w górę mówił Jan Paweł II, że gdy człowiek patrzy na miłość
to " starajcie się patrzeć w górę", taki trochę przewrotny wiersz zdaje mi się
Zbyszku, bo jednocześnie te pelargonie- kwiaty- piękno-podskórne- czyli może
chodziło o to że podm. lir. jest świadom bardzo tego co w górze i dlatego tak pisze,
więc jednak wypatrywanie, czucie- tak po mojemu
J. serdecznie, poczytałam sobie ot tak

[teresa943]

staram się nie patrzeć w górę
obłoki i tak swoje wiedzą
odmierzają krótkie mgnienia
płyną

Zbyszku, już na początku można zanurzyć się w klimat wiersza, "obłoki swoje wiedzą"..."płyną" - wiedzą, co ma być, odmierzają czas, "nie patrzeć" to zaufać.
W tej aurze ufności peel zanurza ludzką miłość (wydaje się, że to piękna miłość z wzajemnością :)

wiem
ta chwila może jest jedyną
nieskazitelnym darem czasu
znów kwitną kasztany

piękny liryk o niezwykłej miłości zakorzenionej (chyba) w wierze, skoro emanuje z niego tak wielka ufność "obłokom", tak myślę :)
Zbyszku, gratuluję wrażliwości, którą tak subtelnie umiesz wyrazić w poezji, bardzo lubię Twoje wiersze :))))

serdecznie i cieplutko pozdrawiam -
Krysia

[Zbyszek_Dwa]

Witaj Judyt :)
Dobrze kombinujesz
i dziękuję za zaglądanie

Pozdrawiam :)

[Zbyszek_Dwa]

Dzień dobry Krysiu
Ufność, to pewnie jeden z największych darów
wtedy wszystko możliwe
i człowiek o wiele zdrowszy... :)))

Serdeczne dzieki za tak wymowna interpretację.
Ciepło, niedzielnie pozdrawiam :))