Konwalie

[Łukasz Garcarek]

Patrząc jak ubierasz się w konwalii kwiecie
Jak muskasz dzwonkami o Swą jędrną skórę
Chciałbym się w nie zmienić być ich sobowtórem
Najsłodszą Twą konwalią na calutkim świecie.

Wplatać się w twe włosy, wić się po Twym brzuchu
Wywoływać dreszcze i naprężać ciało
Słyszeć z ust wilgotnych jak Ci nadal mało
Byś rozkosz odczuwała w każdym moim ruchu.

Stopić się z Twym ciałem w jeden ogień żywy
Spłynąć pod Twe stopy w słonej kropli z czoła
Pokazać Ci najdziksze namiętności pływy.

Rozgrzać Twoje wnętrze aż mróz go nie zdoła
ugasić. Pieścić Cie i kochać, zmysły rozmarzyć
I patrzeć jak śpisz później, z uśmiechem na twarzy.

[emila xD]

Już sam tytuł moją uwagę przyciągnął , przyznać muszę że konwalie to moje ulubione kwiaty.
Delikatne,niewinne o pięknym zapachu. Budzą we mnie niezmierny zachwyt.
Ten wiersz jest cudowny!
kobietę o której jest ten wiersz, musisz kochać ponad życie i to jest jej prawdziwym szczęściem. Zachwycasz się każdą chwilą z nią spędzoną i potrafisz ująć całe to uczucie w tak piękne słowa.
Podziwiam oraz pozdrawiam z uśmiechem na twarzy;)

[ASTRAP]

Tak,konwalie mają coś w sobie.Ładny wiersz.Pozdrawiam

[Łukasz Garcarek]

Emilo, muszę Cię zmartwić (albo i nie), ale kiedy powstawał ten wiersz nie miał muzy w fizycznej postaci. To uczucia z głębi duszy, ale niestety do nieucieleśnionej postaci. Mam nadzieje, ze tym samym nie popsułem Ci lektury. Cieszę się, że zwróciłaś na ten wiersz uwagę. zapraszam do lektury innych.
Pozdrawiam.

[emila xD]

Tak też dobrze ;)