Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

"Ty wiesz"

Aurel
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Aurel

Aurel

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Ty moim światłem kiedy ciemność mnie ogarnia,
chłodzisz mnie lodem kiedy dręczy noc upalna,
jesteś cudowną kroplą w moich spragnionych ustach,
zapełniasz coś we mnie gdy jest we mnie pustka.

Jesteś ciepłym słońcem gdy wszystko takie zimne,
jesteś normalnością kiedy wszystko takie dziwne,
kiedy tłum mnie zasłania, ty mnie bierzesz za rękę,
kiedy umieram ciszą ty mnie ratujesz dźwiękiem.

Jesteś mym gruntem kiedy go tracę pod nogami
kiedy życie jest szare, ty malujesz je kredkami
kiedy chce być sama, jesteś moją samotnością
a kiedy czuje nienawiść napełniasz mnie miłością.

Wzrok tępy gdy czuje – ty potrafisz mnie ocucić
jestem twą nutą a ty potrafisz mnie zanucić.

Pielgrzym Ostatni

Pielgrzym Ostatni

Opublikowano
Opublikowano

Ogólnie dobre, tylko w rytmie coś nie gra... zwłaszcza w pierwszej zwrotce. I już myślałem, że trzynastozgłoskowiec, a tu pomieszane jakieś. W edycji gdzieś uciekło "chcę" zamiast "chce" i "czuję" zamiast "czuje" w trzeciej zwrotce.
Ale, powtórzę, na warsztacie jest coś fajnego - trochę dopracować formę...

Dla Jaj

Dla Jaj

Opublikowano
Opublikowano

Lubię wiersze pisane prostymi słowami, ale ten jest zbyt przewidywalny. Spróbuj czymś zaskoczyć czytelnika. Pisany sercem, a to tyko mięsięń, spróbuj intelektem. Pozdrawiam. Waldek

Pielgrzym Ostatni

Pielgrzym Ostatni

Opublikowano
Opublikowano

Waldek, ja widzę po twórczości, że mistrzem intelektu i suspensu jesteś, ale serce też potrzebne. Z uwagą się zgadzam, bo najlepiej zaprząc oba..., ale przewidywalne też może być piękne (patrz zachód słońca, pola ryżowe itp.) - nie każdy cieszy się akcją, widok też można z przyjemnością kontemplować. A uwagi co do formy - takie tam... ale na całość też się składają.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Sylwester_Lasota
      Dla tych, co czytali i dla tych, którzy nie czytali, wszystkie dziesięć jeszcze raz.

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Jacek_Suchowicz, długo się zastanawiałem co odpowiedzieć na Twój komentarz, bo, w sumie, to się z Tobą zgadzam, ale... No właśnie, było jakieś ale, które nie dawało mi spokoju, a którego jakoś nie potrafiłem ubrać w słowa, aż w pewnym momencie odpowiedź przyszła do mnie sama. Pozwolę ją sobie tutaj w całości zacytować:   1 Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Psalm. 2 Słuchajcie tego, wszystkiego narody, nakłońcie uszu, wszyscy, co świat zamieszkujecie, 3 wy, niscy pochodzeniem, tak samo jak możni, bogaty na równi z ubogim! 4 Moje usta wypowiedzą mądrość, a rozmyślanie mego serca - roztropność. 5 Nakłonię mego ucha ku przypowieści, przy dźwięku liry wyjaśnię mą zagadkę. 6 Dlaczego miałbym się trwożyć w dniach niedoli, gdy otacza mnie złość podstępnych, 7 którzy ufają swoim dostatkom i chełpią się z ogromu swych bogactw? 8 Nikt bowiem siebie samego nie może wykupić ani nie uiści Bogu ceny swego wykupu 9 - jego życie jest zbyt kosztowne i nie zdarzy się to nigdy - 10 by móc żyć na wieki i nie doznać zagłady. 11 [Każdy] bowiem widzi: mędrcy umierają, tak jednakowo ginie głupi i prostak, zostawiając obcym swoje bogactwa. 12 Groby są ich domami na wieki, ich mieszkaniem na wszystkie pokolenia, choć imionami swymi nazywali ziemie. 13 Bo człowiek nie będzie trwał w dostatku, przyrównany jest do bydląt, które giną. 14 Taka jest droga tych, co ufność pokładają w sobie, i [taka] przyszłość miłośników własnej mowy. 15 Do Szeolu są gnani jak owce, pasie ich śmierć, zejdą prosto do grobu, serca prawych zapanują nad nimi, rano zniknie ich postać, Szeol ich mieszkaniem. 16 Lecz Bóg wyzwoli moją duszę z mocy Szeolu, bo mię zabierze. 17 Nie obawiaj się, jeśli ktoś się wzbogaci, jeżeli wzrośnie zamożność jego domu: 18 bo kiedy umrze, nic z sobą nie weźmie, a jego zamożność nie pójdzie za nim. 19 I chociaż w życiu sobie pochlebia: «Będą cię sławić, że dobrześ się urządził», 20 musi iść do pokolenia swych przodków, do tych, co na wieki nie zobaczą światła. 21 Człowiek, co w dostatku żyje, ale się nie zastanawia, przyrównany jest do bydląt, które giną.   To jest PSALM 49 z Księgi Psalmów, zacytowany z Biblii Tysiąclecia.     Pozdrawiam  
    • zawierszowana
      Ptak

      Przez zawierszowana · Opublikowano

      Chciałabym uciec Od problemów tego świata Chciałabym odlecieć Od ludzi którzy nie mówią mi jak się lata Pragnę być wolna i beztroska Jak ptak   Miałam sen gdzie widziałam wszystko od góry Nade mną były tylko piękne chmury Wyglądające jak wata cukrowa na niebie Byłam ptakiem Uciekałam przed zmartwieniami Nie musiałam przejmować się już problemami Mogłam spokojnie uciec od tego wszystkiego  Jak ptak szukać miejsca lepszego
    • wiedźma
      Obraz w brudnej ramie

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @piąteprzezdziesiąte Masz rację. Postęp ma czyste szyby.  Ale brudna rama lepiej pamięta. Pozdrawiam 
    • violetta
      Moje lato

      Przez violetta · Opublikowano

      @Łukasz Wiesław Jasiński haha 
    • Benjamin Artur
      Byle nie zapomnieć

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Jak opisać uczucie, które dnieje?   Jak przebiec drogę, która nie istnieje?   A gdyby zatrzymać czas — co się podzieje?   Tyle pytań. Który to już rok…   W bok się oglądam, a przed sobą — cmok.   Z pocałunkiem się witam. Do teczki chowam miłość.   Byle nie zapomnieć sznura z pralni odebrać.   Który to już rok…   Czuję się jak samobójca.   Który to już rok…  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...