Idee

[Ela_Ale]

Z nieba po świętej drabinie trzeba znieść idee
zanikłe na ziemi, pochowane w dusz wybranych głębiach.
Po klasztorach się snują zaledwie widoczne,
ulicami rzadko przechodzi się któraś.
Kilka ksiąg zamkniętych na półkach starych księgarń
po otwarciu odsłonić by mogło ludzką dobroć.
Nieobecni księgarze posnęli snem wiecznym
następcy zajęci czym innym.

Pod podłogą świata celowo zakopane
wygodnie spoczywają nikomu niedostępne

Środkowa krypta. Tutaj leży skromność.
W nawach po dwóch stronach
rozparci siedzą stróże - pycha i zawiść.



Pogodnych świąt i wielkich idei! E.

[WiJa]

Jedno tylko w tym wierszu bym zmienił, zakończenie wersu drugiego, bo drażni moje
ucho poetyckie. Ja rozumem, że to jest przeciwwaga (do tego, co wysoko –) nieba. Ale przez to, że się wymienia słowo ‘głębia’, wiersz wcale nie będzie głębszy, tylko wręcz odwrotnie, może być płytszy, nawet jeżeli to są głębie duszy – zresztą wybrane. A poza tym wiersz jest kapitalny, jak znalazł na święta, chociaż pasuje do każdych świąt, a najbardziej chyba na Wszystkich Świętych. No i ten wiersz, to piękna rzecz, czym częściej go czytam, tym bardziej mi się podoba. W końcu i od początku odsłania pewną i kluczową rzecz egzystencji ludzkiej, acz idee są podstawą ludzkiego bytu, nawet jeżeli nie wszyscy je mają. Mylę się, wszyscy je mają, nie wszyscy tylko wiedzą, że je mają, a niektórzy nawet wypierają się ich, ale i tak nadaremnie. Bo z ideami to jest tak, że można je zapomnieć, ale nie można ich zgubić, powracają w najmniej oczekiwanym momencie.

[Dla Jaj]

Wiersz piękny bez względu na przekonania religijna, a chyba mój komentarz jest tego najleprzym przykładem. Pozdrawiam ciepło W.

[Ela_Ale]

Ten wierszyk nie ma nic wspólnego z przekonaniami religijnymi, Waldku. To wiersz o filozofii i charakterach ludzkich. Całuski. E.