Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

w trójce śpiewa mężczyzna o głosie niepowtarzalnie zakurzonym,
przez supły głosu Petera Gabriela słyszę o potędze serca
i wiem, że facet śpiewa do mnie, do momentu
aż pyta wyjdziesz dziś za mnie

zachowuję się, jakby od czystych okien i firan
miało zależeć moje zawisanie między światami
jutro orzechowy mazurek stanie mi w gardle
tymczasem muzyka spływa z kawą wolno
słodko

a Ciebie nie ma

Opublikowano

takich symbolik się nie wyjaśnia, to się czuje, Łysiu ;D
miłosny, jak jasna cholera, pełen tęsknoty i bólu i braku nadziei na spełnienie.
ale spoko, Para, wena trzyma się spódnicy z całych sił. widocznie zasłużyłaś
:))
buźka, pięknie i ten Gabriel, o matko!
alee pojechałaś, dobrego radia słuchasz
:*

Opublikowano

Łysy, Tarko:Nie przeszkadzajcie sobie moi mili! Tay myśli jak to facet Taruniu! Rozumiem go! Nie spodziewam się dzidziusia Łysy! :)))) Ale mnie rozbawiłeś! Ale wiersz rzeczywiście poprawię, bo teraz mnie samą śmieszy! Pijam kawkę z miodem i cynamonem, jest to ambrozja, pychota, rozchodzi się po całym ciele! No! Więcej Ci nie powiem, ciekawski Czytelniku! :)))

Posłuchajcie sobie lepiej dobrej pioseneczki!

"The Power Of Your Heart"

Opublikowano

Podoba mi się, bardzo nastrojowy wiersz,
czasami czyjś głos, piosenka, pewne melodie,
oszałamiają, zauroczają, a nawet potem towarzyszą
we wspomnieniach przez całe życie.
Serdecznie pozdrawiam
- baba

Opublikowano

Babo Izbo: Dzięki. To prawda. Melodie, towarzyszące osobistym przeżyciom, ważnym chwilom zostają w nas, a czasem te zupełnie dotąd nieznane inspirują takie wiersze, jak ten powyżej. Dzięki, że się podoba:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nie wiem dlaczego, ale pasuje mi tu dowcip pijany malarz staje przed lustrem komentując je jak obraz nie wiem czyje to płótno, ale kogoś sławnego hymm, tak właśnie mają się sprawy codzienne, widzimy co chcemy widzieć lub to co jest czyli codzienność
    • @.KOBIETA. Och nie, nie tak, M. :-) To jest wiersz O TOBIE. Wywołujesz burze w głowach (hormonach) mężczyzn ze swojego otoczenia charakterem i nieprzeciętną, podobno, urodą (nie w moim typie). Jeśli się nie zmienisz, będziesz wielokrotnie porzucana i raniona. Tak odczytuj ten wiersz. Ja nie aspiruję do Ciebie :-) tylko się o Ciebie martwię, nie chcę, żebyś sobie zrobiła krzywdę. Obawiałbym się nawet Ciebie adoptować :-)
    • a gdy nadejdzie Śądu czas i stanę u stóp tronu pokłonię ja się Panu w pas  i rzeknę bez pardonu rozkoszy rajskich nie chcę znać  ni wiedzieć gdzie się kryją lecz tam mnie panie Boże wsadź gdzie piją gdzie piją gdzie piją kolapsy grawitacyjne pochłaniają jony jak ukwiały chlorek sodu galaktyka wiruje i pszczoły zbierają więcej miodu to wiosna radosna sprawia że piwo lepiej smakuje...   a kucharz w kuchni polowej grochówkę wojskową gotuje !
    • zazdroszczę, bo nie mam, snów o których można tak pisać, wiem, mogą być męczące kiedyś miewałem sny nazywają odbiciem duszy jeśli to prawda, to pokazuje czego nie pragnie, dwoistość człowieka jest męcząca, ciągle musi się zmagać sam ze sobą, a ma tyle innych problemów patrząc z perspektywy na takie utwory, zastanawiam się jak AI poradzi sobie z psychiką ludzką, gdzieś jest baza danych w której to wszystko się kisi Pozdrawiam
    • Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy. Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...