Powrót do świata żywych

[Wiktor Hammar]

Wejdź poeto znużony na szczyt Panteonu,
Wejdź znużony życiem, zmęczony tchnieniem -
Ty, który uważasz, że życie jest prochem,
Ubliżasz samemu sobie – ubliżasz światu.

Zatopiłeś okręty pod jasnymi banderami
W nieobjętych umysłem ognistych oceanach.
Zapomnienie ich matką – matka jest z nami.
Zwycięstwo nie przyjdzie z pierwszym powiewem,
Ono jak erozja – nadejdzie z latami.



Bóg nie wytyczył nikomu dróg.
Sam musisz pojąć w gładkie dłonie narzędzie
I ryć drogę w wosku aż do gromnic świateł
Żebyś mógł ujrzeć jak gaśnie twe słońce
A inne zapłonie nad nowym światem.

[Ela_Ale]

Tak, jakby każda strofa o czym innym, ale może to moje pierwsze wrażenie. Szukam tego mojego gasnącego słońca i w jego promykach nie dostrzegam, cóż bym mogła wziąć sobie z Twojego wiersza. A co? Rytm zanika ciut. Pozdrawiam. E.

[Dla Jaj]

Rycie w wosku do granicy świateł, to jak podrywanie pijanej kobiety - łatwiezna. Następny dzisiaj przykład, że ludzie kładą większy nacisk na grę słów niż na ich sens. Każdemu tu powtarzam: zanim - kurwa - coś opublikujesz postaw się w roli czytelnika. Spraw mu radość z czytania Twoich wypocin a nie dręcz. Pozdrawiam. Waldek

[Ela_Ale]

Racja, Waldku. Tego się trzeba uczyć. Nie wszyscy mają wrodzony talent. To taka aluzyjka. Pozdrawiam. E.