Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


wchodzi i wychodzi- śpiewał zdaje się E. Stachura,
ja mam usterki, herbata dobra jest
a to nic niepoprawnego, że wrażliwość i pięknie
nie ma za co, jest dobrze,J. serdecznie
Opublikowano

Judytko,
więc jest mi miło,
i współczuję usterkowości,
Stachura - teatry dwa i opowiadania,
to z Annopolem,
ale nie wiedziałem, że był trubadurem,
ale znam oczywiście i milutko pamiętam,
jacek

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jacku, ale każdy jest usterkowy, choć nie często
się do tego przyznaje, a tak juuż jest w naturze człowieka,
chyba, że się mylę, ale raczej nie. Tak jest, nie wytrzymała jego
wrażliwośc, J. serdecznie
Opublikowano

Judytko,
oczywiście, że się nie mylisz!
ja czasami aby oszukać swoją podświadomość
wmawiam sobie, że wszystko jest super,
ale nie jest przecież,
i życie bardziej jałowe niż dawniej,
jeszcze tylko ten maj jaśminowy, akacjowy, wiosenny,
a później?
jakoś musi przecież być,
ale czy.........
jacek.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ktoś powiedział, że warto codzień wypatrywać piękna
więc co powiedzieć? przyszłość, minutami, sekundami
nieznana, możemy się zatapiać w wietrze, w duchu Prawdy
tyle nam zostało, J. serdecznie, nie tylko Ty pytasz o wiele
Opublikowano

Judytko,
kiedyś mój ukochany Rimbaud napisał słowa które
zapamiętałem na całe życie,
"nie będę myślał ani mówił wiele
lecz nieskończona miłość w serce me spłynie
i będę szedł jak Cygan, w coraz dalsze dale
w przyrodzie, jak z kobietą, szczęsny w tej godzinie"
i mimo ciężkiego urazu "serca", żyję jednak dalej,

wiem, że nie tylko ja,
bo to słynna myśląca trzcina,
my,
jacek.

Opublikowano

Babo,
cholera jasna zajrzałaś,
bardzo mi miło i przyjemnie,
nie spodziewałem się ciepłych słów,
bardzo za nie dziękuje
i za trafne wnioski o mnie również,
pozdrawiam,
jacek.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



(: racja Jacku, nie znam tego Pana co przytoczyłeś,
ale dzięki za przytoczenie. A może też tak przytocze:
ja mały śmieszny człowiek z bukietem wierszołków,
albo: a rana jest miejscem chwały w której dokonuje się
spotkanie, J. serdecznie
Opublikowano

Judytko,
mistycyzm rany,
ufam - żyję,
żyję - mam to szczęście wielkie,
szczęście - uśmiech nawet, a może przede wszystkim,
w chwili ukochanej śmierci,
jacek.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • minimalizm skompaktowany w lśniącą gwiazdę drobny, czuły akt dotyku na czyichś ramionach brak kosmyków espresso na stoliku małość bez liku małe są torby i małe przedmioty w torbach noszą te rzeczy krótką chwilę ci, co dźwigani są przez niedorzecznie wielkie serca
    • @Somalija   Potwór ------   … nieskończona równina…   Szarozielony step…   …   Podmuchy wiatru… ― Świst astmatycznego oddechu ziemi, co wydobywa się ― gdzieś ― z głębin… ―   … nie wiadomo skąd…   …   … szepczą coś do mnie ― opuchnięte ― sine widma…   … poruszają strzępami ust ― ginąc w piskliwym szumie śmiertelnej gorączki…   W powolnym przepływie ― pęków atmosfer…     …   Dreszcz… Zimno...   … samotność…   Pod bosymi stopami ― martwa ― oślizła trawa…   …   Naznaczone nuklearnym żarem stalowe konstrukcje…   … betonowe ściany ― z rdzawymi smugami wieloletnich ― rakotwórczych deszczów...   …   Opuszczony bunkier…   … mój dom…   … kurz… ― pajęczyny… ― gruz…   …   Ciężkie kroki ― straceńca…   … chrzęst rozbitego szkła…   …   Obijam się o ściany ― wnikając w mrok ― wąskiego korytarza…   … za mną ― długa smuga krwi…   …   Rozpalone cząstki ― przeszywają ― straszliwie zniekształcone ciało… ―   … tłumiąc ― mdlącą wonią radiacji ― odór rozkładu…   …   Muskam drżącymi dłońmi ― wśród charczenia i jęków ― napromieniowane przedmioty…   …   … w kawałku lustra ― dostrzegam ― ogromne oko…   … wpatrujące się we mnie… ― nie we mnie…   (Włodzimierzz Zastawniak, 2017-09-15)
    • @Chiron - nadal nie odpowiedziałeś na podstawowe pytanie (kopiuję) - "A tak przy okazji odpowiedz mi, ile jest z twojej twórczości w tym utworze?" Bo jeśli portal i jego strony mają się przerodzić w bibliotekę z cudzymi dziełami, to ... nie po to on zaistniał :-(((
    • @Arsis @Arsis @Arsis @Arsis @Arsis Hahaha

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      , łobuz
    • ile kruchości chowasz w sobie chroniąc szklanego jednorożca przed światem z którego wytarto łzy goryczne po przyszłości   pamięć skraca dystans i już nie wiem czy wspomnienie odzwierciedla ruch dłoni napięcie ciała czy też doklejam kadry i słowa wyświetlane na ekranach    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...