Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

skorpiona z przepaski na biodrach
dziewczynko moja słodka
niepokoje nocne dzienny ból
trzewi młodzieńczych
niepewność o wasze jutro potrójne
zabieram
bo ja już nabyłam nażyłam
mnie już tylko mierzi
mrozi i uwiera
ta łaska
nie bo Ty czna

a Ty trwaj i dźwięcz
i kołysz ukojenie
niech kołysanka
będzie z Tobą
sztafetą zmian
niezbędna
dla mojego syna

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Aniu, się roztkliwiłam, zwłaszcza że.... :(
a jak tak to wiersz perfekcyjny!
nigdzie nie polazła, bo zaraz też się uzewnętrzni! powyżej :)))))))))
buziaczki, Kochana
Opublikowano

czułość ma swoje prawa. wiersz prawdziwie prawdziwy.
niepewność o wasze jutro potrójne
zabieram
bo ja już nabyłam nażyłam

jedni drugich brzemiona noście... tak mi się skojarzyło. ale nie kosztem rezygnacji z samego siebie bo mi takowa płynie z wiersza... który jest piękny Aniu! pozdrawiam ciepło :)))

Opublikowano

Nie można przeżyć życia własnych dzieci, one muszą to zrobić same. Miłość do dzieci jest najczystszą odmianą miłość w ogóle. Niezwyciężona, piękna i taka, która trwa do końca świata... naszego świata. To miłość, która na nic nie czeka i płynie w żyłach razem z krwią. Naszą i dzieci.
Paro, ładnie i prawdziwie. Pozdrawiam serdecznie :)

"w ciemnościach postać mi stoi matczyna, niby idąca ku tęczowej bramie... jej odwrócona twarz patrzy przez ramię i w oczach widać, że patrzy na syna... "

www.youtube.com/watch?v=Eu34cMd7INA

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @FaLcorN Albo to te dragi, albo jesteś objawieniem. Wiersz jest niesamowicie wybitny.    Pozdrawiam :0 j
    • @FaLcorN  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      śliczny wiersz ! Mistrzu !    dryfuj ! dryfuj ! Tylko się nie spóźniaj pozdrawiam!
    • @Jacek_Suchowicz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Non finito   Wy! Trzymajcie się z dala! Cała niewtajemniczone – cisza! – boską posługę ...   zajebać w klamę tak że drzwi staną otworem   przejść przez nie tylko po to żeby poznać smak wędrowania   poznać zapach amoniaku   ścisnąć ją za pośladki tylko po to tylko po to   tylko po co skoro cię już dawno nie ma   wrócić – A KTO NIE CHCIAŁBY WRÓCIĆ? do młodego ciała piersi z tytanu i dwóch paczek papierosów   wrócić   którędy to było? przez bramę przez most i tory przez ciebie   to wszystko   potem prostą linią potem płynąć amoniakiem błyszczeć się w żabce po kolejne piwo   stać się supermanem i uratować kogoś swoim upadkiem dać mu łyka zespołu odstawiennego gładzić włosy w rytm fellatio    przemawiać tak:   Cieszę się skarbie, że jesteś obok mnie. Że ten cichy szept, jest głosem sumienia. Że się ułoży, że nadużywam że koisz pragnienie…   ...tak zdrowo i w punkt.                                                                                                             Trafiasz. Trawisz. Troisz się i głaszczesz mnie, jakbym był kimś ważnym – na przykład Szachem, którego się boi dosłownie każdy…   ...w Afganistanie, w kraju heroiny. Ale to daleko. Ale to przyschnięty płaz na wiejskiej drodze żaba płaszcz rozkminy nad przemijaniem.
    • @hollow man   Świetny tekst!     Bardzo lubiłam filmy Kieślowskiego, nawet niektóre oglądalismy na etyce.    Jego przywołanie w wierszu od razu narzuca konkretny filtr - szarość blokowisk lub kamienic, głęboka psychologia ukryta w codzienności i to specyficzne, egzystencjalne "zawieszenie".   Najbardziej poruszający jest fragment o "smutku, który dopiero przyjdzie". Ciekawe ujęcie - zazwyczaj smucimy się z powodu przeszłości - tutaj smutek jest jak nadchodząca burza, czujemy go w powietrzu. Jakby mamy do czynienia ze stanem lęku egzystencjalnego, bo każda chwila ma swoją datę ważności. Zakończenie jest świetne - "Uśmiech jak wspomnienie w trakcie tworzenia" sugeruje świadomość chwili. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...