Koniec lata

[Bronisław Jaśmin]

Czerwienieją się błękity-
Opuszczone przez promienie,
Z nieba spada listek żółty
Porzucony przez nadzieję.

Opadł żywo na płot zbity,
Niebo spuszcza głowę słońca.
Już przepędził deszcz obfity
Pulsującą pieśń gorąca.

Lecz jedynie, nadal w lasach
Pachną wrzosy, czar ruczaju.
Coraz chłodniej na tarasach,
Aż się pragnie znów być w maju.

Chmury już zakryły twarze,
I są bliżej nas niż z pary,
Z której kreślił swe witraże
Niewidzialny wiatr z oddali.

Złota tarcza posiniała,
Promieniami ciepło wzięła,
Coraz bardziej noc zuchwała,
W wiecznym mroku świat przecięła.

Chcę zachować w dłoniach ciepło,
By ogrzało okolicę;
Lecz niestety jest zbyt wietrznie,
By odnaleźć dni ukryte.

[Gość]

Dałam się wciągnąć w te lasy, we wrzosy, zobaczyłam spadający listek.
Jedna mała sugestia: czy nie lepiej by wyglądało 'wietrznie' niż 'wietrzno'?
Z pozdrowieniami :-)
Jola

[Bronisław Jaśmin]

Niestety chyba rym wziął górę.

[Gość]

Oczywiście jest to Twój wiersz Bronisławie a z mojej strony była to jedynie cicha sugestia :-)

[Bronisław Jaśmin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie wiem dlaczego lecz dopiero po pól roku poczułem, że brzmi lepiej. :)