Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Znalazłam malutkie drzwi
spojrzałam przez nie,
zobaczyłam magię
światło jaśniejsze i mocniejsze
poraziło moją duszę
lecz oczy w transie
zapatrzone w jeden punkt
czekające na to co wyłoni się
z ciemności słońca
Chłód przerażający pochłonął mnie
Uciec czy zostać?
Wybrać rozum czy serce?
Sparaliżowana wiedziałam, że nie cofnę się
To co mam jakby nicość zabrała,
Bo liczy się już tylko Ogród
Choćbym utonąć miała
albo zmarznąć,
nie cofnę się
iść będe tym mrocznym
korytarzem do ciepłego szczęścia.
Bo tam moje ELDORADO ...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Link do wierszo-piosenki:     Nie lękają się – wszystko wiedzą Stoją smętni – nic nie powiedzą Zmęczeni bólem ciszę podsłuchują Czas niczym sen odchodzi, upływa Jak fala morska nadzieję zmywa Zgnębieni niczego nie oczekują   Wiatr smutno wieje, wrze jezioro Płacze księżniczka, ludzi czworo Nad śpiącą w żalu – nic nie mówią Ranna cierpieniem gorzko płacze Swe istnienie łykając sobacze W milczeniu łzy słuchem łowią   Drży kamienne łoże popękane Myśli księżniczki w śnie splątane W wiecznym śnie – niezmienna Nęka umysł pustka głucha Swego snu ciszy nie wysłucha Drży wieża kamienna
    • A da guano żona u gada?   Ok, noża mu! Guma, żonko
    • Okradnę cię  Z wszystkich pocałunków    I pokaże  Jak smakuje niebo    I pokaże  Jak smakuje piekło    A potem wrócę Jeszcze raz    Aby zrobić to samo  Czy napytam sobie biedy? 
    • Kwiecień 1940 to jeden z najczarniejszych okresów naszej historii. Polska podzielona przez dwa mocarstwa rządzona przez największych zbrodniarzy w historii świata, nadzieja na nowa wojnę już wygasła, a przecież już wkrótce i Francja padnie pod ciosami Wehrmachtu. Mordowanie Polaków po obu stronach Bugu i poczucie, że znikąd pomocy, Wiersz przenosi nas z globalnej do lokalnej historii, gdzie wszędzie pamiątki po dopiero skończonej kampanii wrześniowej. Gruzy i popioły, ślady po zabitych i zaginionych i pytanie, co dalej. Wzruszający wiersz. Pozdrawiam serdecznie. 
    • @Lapislazuli U mnie to cień wyśmiewa miłość. Ale tak naprawdę. Taka kobieta to skarb, bo zna siebie i swoją ciemną stronę.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...