Zgłoś

zabierz mnie z miejsc gdzie nęci ogień   wyrwij spod płuc chłopięcą złość by nie wezbrała każąc zbierać  chore ziarno   pozwól czuć po brzegi gdy bierzesz w ręce  moją głowę

@aniat. Pięknie, letnio... Pozdrawiam:-)

@Jacek_Suchowicz Jakie to mądre, co napisałeś. :-) @beta_b Piękny wiersz, bardzo emocjonalny. Pozdrawiam:-)

@Poet Ka   i ja się roześmiałem :)))))   dziękuję.

@viola arvensis   moja ulubiona Poetka:)   czekam na Twój trzeci tomik poetycki a Ty o "pani D."    a "pani D."  to siła  niemal ontologiczna.   nie tylko stanu psychicznego, ale bytu który zawłaszcza przestrzen  istnienia.   to bardzo bliskie egzystencjalnemu doswiadczeniu człowieka o którym pisali choćby Jean -Paul Sartre czy Albert Camus.   a pisali tak:  kiedy coś obcego i bezlitosnego wdziera się w samo centrum "ja" - egzystencja cierpi katusze   porusza mnie też cielesnosc Twojego  języka - "patroszy" , "wysysa" , "tłucze"  jakbyś pokazywała że cierpienie psychiczne nie jest abstrakcją tylko czyms piekielnie  dotkliwym fizycznie.   dzięki temu "pani D."  przestaje być metaforą  a staje się doświadczeniem które naprawdę się dzieje.   I chyba najmocniejsze jest to odwrocenie że to nie człowiek doświadcza depresji  ale że to ona wybiera człowieka.   Twój wiersz to ogromna siła poetycka.   i to tyle proszę Pani:)