abakan przezroczysty

[Rafal Bielan Wierzbicki]

Widziałaś kształty z górnych partii bawełnianych krokwi.
Plenery chowały przed tobą cienie a cienie rosły w innej poświacie.
Nie rozumiały przestrzennych odniesień. Pozlepiane urywki
kalendarza wypełniały pokój dzienny, jaskrawy od metalicznej
folii pokrywającej obudzone stworzenia.

Przesuwasz ręce po krawędziach; nie dotykałaś się dzisiaj,
a jest to dzień, w którym obsypią nas okruchy
czcionek – z akt sprawy o posiadanie własnych przeżyć.

Zwlokłaś mnie z łóżka. Przykleiłaś do ziemi. Leż kamieniu,
nie patrz w poprzek światła. Zapewnię ci dostęp do środka instalacji,
ćwiczenia na bezczynność, oddychanie beztlenowe. Przechodzę na drugą
stronę galeryjnej poczekalni. Panuje tu względna nieruchomość.
Żyjemy chyba wolniej niż zwykle, pomiędzy warstwami szkła
upchanymi u nasady kręgosłupa.

[Agata_Lebek]

Widzę tu trzy wiersze w podobnym klimacie i niesamowitej korespondencji między sobą -
Leszka Norda, Janusza Pyzińskiego i Twój Rafale.
Poziom Zetki znowu przybiera właściwą formę i poziom.
Plus z przytupem.
Pozdrawiam.

[Aleks Kleks]

"..pomiędzy warstwami szkła upchanymi u nasady kręgosłupa" - muszę szczerze przyznać, że bardzo mnie męczą takie wiersze, jednak bardzo modne staje się takie pisanie ostatnio

[Rachel_Grass]

powinien być polecany ten tekst, w skromnym u-mnie-maniu.