[Krąg zatacza srebrną tarczę...]

[Bronisław Jaśmin]

Krąg zatacza srebrną tarczę-
Półpylistą twarz księżyca.
Świece palą swe sumienia,
Ale pięknie tracą wosk.

Lecz gdy coś się już zmieniło,
Deformuje nadal siebie
Jak ta świeca która traci,
Wosk dla swego oczyszczenia.

Są na ziemi jednak byty,
Gdzie ich wnętrza są trwałością.
Takie które są z człowiekiem,
Piecze muszą trzymać w ciele.

By ochraniać naszą trwałość.
Lecz gdy szybko ją opuszczą
Już nie dotknie się materii.
Wszystko zbliża się do ciemni,

Wszystko w nicość się pozmienia
I nie będzie śladu czasu,
I nie będzie w nim istnienia,
Ani gwiazd i ani wierszy-

Ptaków,ludzi i milczenia...

Lecz wyłoni się z nicości
Albo tutaj lub gdzieś indziej
W swym wymiarze niebieskawym
Nowy świat i Jeruzalem.