trud zwątpienia

[klubo]

chrześcijaninie upadły
pochylony
cierpieniem złamany
zaniemówiłeś
ryba głosu nie wyda
choćbyś i zaklinał
a spadająca łza
nie wytarta
słone ślady zostawi
wypali

zawierzyłeś
całowałeś krzyże na drodze
sądziłeś
i sądzony byłeś
ostateczny rachunek sumienia
win do odkupienia

upadłeś nie rozumiejąc
tajemnicy
w bólach
rodzącej się śmierci

[Oxyvia]

Tragiczny obraz człowieka wierzącego i bez reszty omotanego pętami tej wiary. Niektórzy rzeczywiście żyją w takim koszmarnym więzieniu ortodoksji, fundamentalizmu czy wręcz fanatyzmu. Zmarnowane życie i bezsensowna śmierć.

[klubo]

Oxywio- tak zgadzam się z tym co napisałaś
ale czasem nawet wątpimy tylko przyznać się strach
pozdrawiam

[Oxyvia]

Dlaczego strach? Przed kim? Przed księdzem? Eee tam!... ;-)))
Bóg dał nam rozum po to, żebyśmy we wszystko, co gotowe i ukute - mogli wątpić.
Pozdrawiam.

[Nata_Kruk]

"Trud zwątpienia"... sporo tu "krzyku"...prawie, jakbym widziała księdza na ambonie, który daje "lekcję" swoim wierzącym...
Zycie nie płynie drogą usłaną różami, a cierpienia powinny wzmacniać...
Pozdrawiam.

[teresa943]

zwątpienie ludzka rzecz, jednak ważne, by próbować "powstawać",
wiadomo, samemu trudno, dobrze, gdy ktoś podsunie "nadzieję"

ten wiersz jest chyba takim wołaniem peela,
w jego strachu ukryte wołanie SOS!
człowiekowi potrzebny jest drugi człowiek,
który po prostu z miłością wysłucha i zrozumie
podnosząc na duchu

podoba mi się zamysł wiersza

serdecznie pozdrawiam :))
Krysia