Ludzie

[Monoke Takahashi]

Przeklęta krew co w żyłach płynie
A w niej zawarta trucizna – człowieczeństwo
Tak cicho, tak pusto, tak… ludzko
Miłości plugawa, co życie brukasz
I śmierci słodka co je oczyszczasz
Przekrwione oczy na świat patrzące
Pod kątem władzy, pieniędzy, seksu
Byleby mieć, byleby nie dać
Ludzka pycho przepełniająca serce!
Życie, człowiek, życie, człowiek
Nuda, kłamstwo, obłuda!
Ludzie – istoty bez jakiegokolwiek
Wyczucia smaku
Stworzenia powstałe z nieidealnego boga
Przeglądające się w lustrze
W poszukiwaniu wyidealizowanego obrazu
Nie widzą prawdy, bo brud oblepił im oczy
Cisza…
Bestialski śmiech mordercy nad ciałem
Ofiara – człowiek
Kat – człowiek
Wszyscy ludzie, wszyscy tacy sami
A mimo tego
Nienawidzą się wzajemnie
Zwierzęce instynkty
Ukryte pod płaszczem z cienkiej skóry
Ludzie – idealne istoty
Brudnego świata człowieka
Cisza, uboczny skutek
Nadmiaru tlenu w płucach
Krew, substancja o składzie chemicznym
Który nikogo nie obchodzi
Ludzie…
Zwierzęta na dwóch nogach
Myślące –kiedyś
Czujące – nigdy
Żyjące - imaginacją