Jeden z Kompanii Braci...

[makowiec]

Znam pewnego prawdziwego żołnierza
Mówi, że ma cel, do którego zmierza
Marzy o rodzinie i spokojnym życiu
Jest twardy i nie myśli o wódki piciu
Wykańcza go miejska wojna
Chociaż hełm na głowie to ona nie spokojna
Poraniły go na twarzy odłamki
Od wrogiej agresji a nie od pękniętej szklanki
Wielokrotnie szyty z bliznami na twarzy
Przysiągł,że będzie walczył cokolwiek się zdarzy
Ostatnio został w serce postrzelony
Ale strzałą miłości wyznał mi zadowolony
Ten jeden raz zauważyłem, iż się uśmiechał
Był zgorzkniały wciąż na atak czekał
Często mawiał, że zawsze jest gotowy
Żeby się bronić i włosa nie stracić z głowy
Najczęściej jednak wracał poszkodowany i zmęczony
Pragnął przytulić się do przyszłej swej żony
Honorowy, momentami o zimnym spojrzeniu
Najszybszy w jednostce i to w oka mgnieniu
Po prostu wariat o dobrym sercu
Nie chował się... Nigdy też nie stał w miejscu
Obecnie powrócił do normalności
Raz mnie w swym domu ugościł
Najsmutniejsze jest to, że miewa koszmary
Ma schizofrenię a świat stał się dla niego szary.